Doğu Ekspresi’nde Dokuzuncu Kompartımanın İtirafı

“İtirafımı kayda alacaksan,” dedi yan kompartımandaki adam, “yüzüme bakmadan almanı istiyorum, çünkü itiraf ettiğim kadın sensin.” Yirmi yedi yaşındaki Zeynep Tuna, Doğu Ekspresi’nin dokuzuncu kompartımanında kayıt cihazının kırmızı ışığını yakarken, bu tren yolculuğunun podcast’inin en özel bölümüne dönüşeceğini henüz bilmiyordu.

Ankara Garı’ndan akşam altıda kalkmışlardı. Plan basitti: Kadıköy’deki stüdyosundan “Gece Yarısı İtirafları”nı yayımlayan Zeynep, Kars’a kadar uzanan yirmi dört saatlik yolculukta yolculardan anonim itiraflar toplayacak, kış özel bölümünü trenin raylarının ritmiyle kuracaktı. Yemekli vagonda üç kişiyle konuşmuştu bile: kırk yıldır kayınvalidesinin tarifi diye övülen dolmayı aslında kendisinin pişirdiğini itiraf eden yetmişlik bir emekli, eski sevgilisinin düğününe gidip gitmemeyi tartan bir öğretmen, bir de hiç konuşmayıp yalnızca ağlayan bir kadın.

Kompartımanına döndüğünde kayıtları dinlemiş, kulaklıklarının içinde yabancıların sesleri, rayların tıkırtısıyla iç içe geçmişti. Üç yıldır her gece başkalarının sırlarını taşıyordu. Kadıköy’deki stüdyosunun duvarlarında, ses yalıtım süngerlerinin arasına, dinleyicilerden gelen mektupları iğnelemişti. Bazılarını okurken ağlamış, bazılarını hiç yayımlamamıştı. Ama hiçbiri, kendi adına bir itiraf değildi.

Bu yolculuk, aslında, biraz da kaçıştı. Kadıköy’de bir ayrılığın enkazı, yarım kalmış bir kira sözleşmesi, telefonunda silemediği bir numara. Kars’a gitmek, dünyanın bir ucuna, karın içine gitmek gibiydi.

Sonra yan kompartımanın kapısı açılmış, otuz dört yaşında, uzun boylu, kirli sakallı bir adam ona “Benim de bir itirafım var,” demişti.

Bir yabancı sesinizi nereden tanır?

Adam, Alp Demirtaş’tı. Acil tıp uzmanı, Kars’taki bir hastanede yeni görevine başlamak için yola çıkmıştı. Kompartımanın alt yatağına oturmuş, sırtını pencereye vermişti. Dışarıda Kırıkkale’nin son ışıkları geride kalıyor, cam buğulanıyordu. Kompartıman, yeni ütülenmiş çarşaf, demlik çay ve eski bir trenin ahşabının taşıdığı o tuhaf, tatlı toz kokusuyla doluydu.

Zeynep mikrofonu ikisinin arasına, küçük katlanır masaya koydu. “Yüzüne bakmayacağım,” dedi. Sırtını döndü, koridora açılan kapının camına baktı. “Başla.”

Alp bir süre sustu. Rayların sesi, tak-tak, tak-tak, kompartımanı bir kalp atışı gibi doldurdu.

“İki yıl önce bir gece nöbetinden çıktım,” dedi. “Kötü bir geceydi. Kaybettiğimiz bir hasta vardı, genç biri. Eve geldim, uyuyamadım. Telefonda rastgele bir podcast açtım. Bir kadın, gece yarısı itirafları okuyordu. Sesi… Sesi bana ilk kez o gece, birinin beni yargılamadan dinlediğini hissettirdi.”

Zeynep’in parmakları kapının soğuk metal koluna kenetlendi.

“O günden beri her gece onu dinleyerek uyuyorum,” dedi Alp. “Yüzünü hiç görmedim. Fotoğrafını bile aramadım, çünkü sesin bende kalan halini bozmaktan korktum. Sonra bir hafta önce, Ankara’da, bilet gişesinde önümdeki kadın ‘Kars’a, bir kişi, kompartımanlı’ dedi ve ben dünyanın durduğunu hissettim.”

“Ve sen yan kompartımanı aldın,” dedi Zeynep, hâlâ arkası dönük.

“Ve ben yan kompartımanı aldım. Bu kayıtta bunu itiraf ediyorum. Bu tren yolculuğunu senin için yapmadım; Kars’a zaten gidiyordum. Ama bu vagonu senin için seçtim. Eğer bu seni rahatsız ediyorsa, şimdi söyle, yemekli vagonda uyurum.”

Bir itiraf kayda alındığında kime ait olur?

Zeynep kayıt cihazını kapattı. Kırmızı ışık söndü. Yavaşça döndü.

Alp ona bakıyordu; ilk kez, yüzüne, gözlerine. Zeynep orada bir hayal kırıklığı aradı, hayal ettiği sesin sahibinin bu kısa saçlı, gözlüklü, burnunun üstünde çilleri olan kadın olmadığına dair bir iz. Bulamadı.

“Rahatsız etmiyor,” dedi. “Ama korkutuyor.”

“Neden?”

“Çünkü ben her gece başkalarının itiraflarını okuyorum ve hiç kimse benimkini sormadı.”

Alp bekledi. Sabırla. Bir doktorun, bir hastanın ağrısını kendi diliyle anlatmasını beklediği gibi.

“Benim itirafım şu,” dedi Zeynep. “O programı yalnızlıktan başladım. Gecenin bir yarısında birilerinin bana bir şey anlatmasını istedim. Ve iki yıldır, ilk kez, biri bana benim sesimin ona bir şey anlattığını söylüyor.”

Tren bir tünele girdi. Kompartımanın ışığı bir an titredi, karardı, yeniden yandı. O karanlık saniyede Zeynep, Alp’in eline uzanmıştı. Işık geldiğinde parmakları birbirine geçmişti.

“Bunu sen mi yaptın, ben mi?” diye sordu Alp.

“Ben,” dedi Zeynep. “Bırakmamı ister misin?”

“Hayır.”

Bir süre konuşmadan oturdular. Rayların ritmi değişti; tren bir köprüden geçiyordu, altında görünmeyen bir nehrin sesi. Alp’in avucunun içi sıcak ve kuruydu, parmaklarının ucunda nöbetlerden kalma bir pürüzlülük. Zeynep başparmağıyla onun bileğinde, nabzın attığı yeri buldu ve saymaya başladı.

“Ne yapıyorsun?” diye güldü Alp.

“Senin işini,” dedi Zeynep. “Doksan iki. Sen hep bu kadar hızlı mısın?”

“Hayır,” dedi Alp. “Sadece iki yıldır dinlediğim bir ses bileğimi tuttuğunda.”

Kayseri’yi gece yarısı geçtiler. İstasyonun sarı lambaları camdan bir film şeridi gibi akıp gitti. Zeynep ve Alp, dar kompartımanın alt yatağında, sırtları duvara, omuz omuza oturmuş, konuşuyorlardı. Alp, kaybettiği hastaları, kurtardıklarını ve hiç unutamadığı bir çocuğun gülüşünü anlattı. Zeynep, Kadıköy’deki stüdyosunu, kedisi Muhabbet’i, hiç kimseye söylemediği bir korkusunu; bir gün sesinin kaybolacağı korkusunu.

“Sesin kaybolsa bile,” dedi Alp, “ben seni artık tanırım.”

Bir kompartıman iki kişiye yeter mi?

Bir ara kondüktör kapıyı tıklattı, biletlere baktı, ikisinin aynı kompartımanda oturduğunu görüp tek kaşını kaldırdı. “Yan kompartıman boş mu kalacak, beyefendi?” diye sordu.

Alp, Zeynep’e baktı. Zeynep kondüktöre gülümsedi. “Belki,” dedi. “Sabah söyleriz.”

Kondüktör bir şey demeden çıktı; kapıyı kapatırken bıyığının altında saklamaya çalıştığı bir gülümseme vardı. Zeynep ve Alp, kapı kapanır kapanmaz, iki çocuk gibi kahkahayı bastı. Ve o kahkahanın içinde, ikisinin de omuzlarındaki bir şey çözüldü.

Sivas’a yaklaşırken kar başladı. Pencerenin dışında büyük, yavaş taneler, karanlığın içinde beyaz bir sessizlik örüyordu. Kompartımanın kaloriferi tıkırdıyor, camda kendi yansımaları ile karın içinden geçen dünya üst üste biniyordu.

Zeynep gözlüğünü çıkarıp katlanır masaya koydu. “Seni öpmek istiyorum,” dedi. “Ama bu bir program değil. Kayıt yok. Yarın sabah pişman olmayacağımdan emin olmak istiyorum, o yüzden soruyorum: sen istiyor musun?”

“İki yıldır,” dedi Alp. “Ama ilk kez seni görüyorum. Ve gördüğüm, duyduğumdan daha güzel.”

Öpüşleri, rayların ritmine uydu. Önce yavaş, ihtiyatlı, sonra trenin bir virajda hafifçe yalpalamasıyla birbirine düşen iki beden. Zeynep güldü; Alp’in dudaklarının üstünde. Alp onun yüzünü iki elinin arasına aldı, sanki kırılgan bir ses kaydı, sanki bir daha bulunamayacak bir frekans.

Kompartımanın perdesini çektiler. Koridordan bir kondüktörün ayak sesleri geçti, uzaklaştı. Zeynep, Alp’in kazağının altında sıcak, düzenli bir kalp atışı buldu; doktor kalbi, diye düşündü, sakin. Alp onun ensesinde, saç diplerinde, en çok konuştuğu yerde, boğazının çukurunda durdu. “Burada,” dedi fısıltıyla. “Sesin burada doğuyor.”

“Ve şu an hiçbir şey söyleyemiyor,” dedi Zeynep, nefesi kesilerek.

Ama söyledi; birkaç kez, alçak sesle, yalnızca onun adını. Tren, Sivas Garı’nın ışıklarından geçerken kompartımanın tek lambası sönmüştü ve dışarıdaki kar, camın üstünde iki gölgenin birbirine karıştığı o şekli yavaşça örttü.

Sonra uzun süre öylece yattılar, dar yatakta birbirine sığmaya çalışarak. Battaniyenin altında Alp’in teni sıcak, kompartımanın havası serindi; pencerenin camından sızan ayaz Zeynep’in çıplak omzuna değiyor, Alp her seferinde battaniyeyi yukarı çekiyordu. “Kars’ta ne yapacaksın?” diye sordu Zeynep. “İlk gün?” “Hastaneye gideceğim,” dedi Alp. “Sonra kaleye çıkacağım. Sonra…” Durdu. “Sonrasını sabah söylerim.”

Sabaha karşı, Erzincan’a varmadan, Zeynep onun koluna başını koymuş uyuyakaldı. Son hatırladığı, Alp’in kulağına bir şey fısıldadığıydı; ama kelimeleri rüyasına karışmıştı.

Uyandığında tren duruyordu. Pencerenin dışında bembeyaz bir ova, uzakta tek bir istasyon binası ve bacasından tüten ince bir duman. Kompartıman soğuktu. Yatağın öbür yarısı boştu.

Alp yoktu. Montu yoktu. Çantası yoktu.

Katlanır masanın üstünde, gözlüğünün yanında, kayıt cihazı duruyordu. Zeynep onu dün gece kapattığından emindi. Ekranında yeni bir dosya vardı, saat 05:47’de kaydedilmiş, adı tek bir cümle: “Kars’ta anlatacağım.”

Koridorda bir kondüktör bağırdı: “Yolcular, önümüzdeki hat kardan kapandı, burada bekleyeceğiz!” Zeynep kayıt cihazını iki eliyle tuttu, oynat tuşuna basmak için başparmağını kaldırdı ve tam o anda, dışarıda, karın içinden, istasyona doğru koşan bir adam gördü.

Kayıt cihazındaki 05:47 dosyası açıldığında, Zeynep iki yıl önce okuduğu bir mektubun sahibini öğrenecek: Doğu Ekspresi 2. bölümde.

Sıradaki hikaye · Zeynep Tuna başka bir hikayede Gece Yarısı İtirafları’nın Okumadığı Mektup 6 dk okuma · Okumaya başla →