Kabak Koyu’nda Aynı Rehberi Yazan İki Rakip

Faralya’dan Kabak Koyu’na inen patika, internetin en uzun ve en saçma tartışmalarından birinin konusuydu. “Yaban Gül” takma adıyla yazan bir yürüyüş rehberi yazarı, bu inişin “orta zorlukta” olduğunu iddia ediyordu. “Kuzey Rüzgârı” adıyla yazan bir diğeri ise “zor, hatta dizler için acımasız” diyordu. Üç yıldır yorumlarda, bloglarda, yürüyüş forumlarında birbirlerine nazikçe ama acımasızca sataşıyorlardı. Bu kamp sex hikayesi, ikisinin de aynı eylül akşamı, aynı kamp alanında, aynı ağacın altına çadır kurmaya kalkışmasıyla başladı.

Nehir Sargın otuz yaşındaydı; sırtında on iki kiloluk bir çanta, dizinde eski bir bandaj, kafasında yeni rehberinin bitmemiş bölümü vardı. Kabak’taki kamp alanının sahibi Yusuf Usta ona en güzel yeri, denize bakan teraslı köşeyi göstermişti. Çadırının kazıklarını çakarken birinin arkasından boğazını temizlediğini duydu.

“Pardon,” dedi bir erkek sesi. “Burası benim yerim galiba. Yusuf Usta bana da aynı ağacı gösterdi.”

Döndü. Tolga Er otuz dört yaşındaydı, güneşten yanmış omuzlarının üzerinde ter lekeli bir tişört vardı, elinde yarısı açılmış bir çadır torbası. Bir an birbirlerine baktılar. Sonra Yusuf Usta yukarıdan, mutfak barakasının kapısından seslendi: “İkiniz de sığarsınız! Ağaç büyük, gönlünüz de büyük olsun!”

İki çadır, tek ağaç

Çadırlarını yan yana, aralarında iki adım kalacak şekilde kurdular. Akşam yemeğinde, kampın uzun ahşap masasında, diğer yürüyüşçülerin arasında yan yana düştüler. Biri Faralya inişini sordu. Nehir ağzını açamadan Tolga konuştu.

“Zor,” dedi. “Özellikle son yarım saat. Gevşek taşlar, keskin dönüşler. Dizi olan herkes için acımasız.”

Nehir çatalını tabağına bıraktı. “Bence orta,” dedi. “Dikkatli inersen orta. Bastonu olan, acele etmeyen herkes iner.”

Tolga ona döndü, kaşları hafifçe kalktı. “Bastonla iniyorsan zaten zor olduğunu kabul ediyorsun demektir.”

“Bastonla iniyorsam akıllı olduğumu kabul ediyorum demektir.”

Masadakiler güldü. Tolga da güldü, ama gözleri Nehir’in yüzünde bir saniye fazla kaldı. Nehir o bakışı tanıdı; tartışmayı kazanmak isteyen değil, karşısındakini merak eden birinin bakışıydı. Kalbi aptalca bir şekilde hızlandı.

Yemekten sonra bulaşıkları yıkarken Tolga onun dizindeki bandajı fark etti. “Faralya’dan mı?” diye sordu, sesinde alaycılık yoktu. Nehir omuz silkti. “Geçen bahar Alınca’dan inerken. Faralya’yı bugün bandajla, bastonla ve tek bir küfür etmeden indim.” Tolga başını salladı, bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra vazgeçti; çantasından küçük bir merhem tüpü çıkarıp tezgâhın üstüne, onun eline yakın bir yere bıraktı. “Arnika,” dedi yalnızca. “Orta zorlukta inişler için.” Nehir gülmemek için dudağını ısırdı, ama merhemi cebine koydu.

Gece yarısına doğru kamp sessizleşti. Ateş kor hâline gelmiş, ağustos böcekleri susmuştu. Nehir çadırının önünde, fenerinin ışığında not defterine eğilmiş, Faralya inişi bölümünü üçüncü kez yeniden yazıyordu. Tolga kendi çadırından çıktı, iki bardak ıhlamur getirdi ve birini sessizce onun yanına bıraktı.

“Rehber mi yazıyorsun?” diye sordu.

“Bir şeyler karalıyorum,” dedi Nehir, defteri kapatarak.

“Ben de.” Tolga ateşin karşısına oturdu. “İnternette bir kadın var, Yaban Gül diye yazıyor. Bu inişe orta diyor. Üç yıldır onu ikna edemedim.”

Nehir ıhlamurunu neredeyse döküyordu. Bardağı yavaşça yere koydu ve ateşin titrek ışığında karşısındaki adama uzun uzun baktı. “Kuzey Rüzgârı,” dedi sonunda. Soru değildi.

Tolga dondu. Sonra yüzüne yavaş, inanamayan bir gülümseme yayıldı. “Hayır,” dedi. “Sen misin? Üç yıl, Nehir. Üç yıl boyunca bana dizlerimin zayıf olduğunu yazan sen misin?”

“Dizlerin zayıf olduğunu yazmadım. Dizlerine fazla güvendiğini yazdım.”

Yakamoz ve bir pazarlık

Gülmekten nefesleri kesildi. Ateşin yanında oturdular, üç yılın bütün yorumlarını, bütün sataşmalarını tek tek hatırladılar. Tolga onun Kelebekler Vadisi yazısını, Nehir onun Patara kumulları üzerine yazdığı o uzun, neredeyse şiirsel paragrafı ezberden okudu. Birbirlerine kızdıklarını sanmışlardı; meğer yıllardır birbirlerini okuyorlarmış. Nehir, Tolga’nın bir kış yazısında kar altında kaybolan bir patika işaretini bulmak için iki saat dolaştığını anlattığı paragrafı hatırladı; o gece o yazıyı okuduktan sonra ışığı kapatamadığını, bir yabancının yalnızlığını kendi çadırında gibi hissettiğini itiraf etti. Tolga uzun süre sustu, sonra ateşe bir dal attı.

“Yakamozu gördün mü?” diye sordu Tolga sonunda. “Bu saatte koyda deniz parlıyor.”

Fenerlerini söndürüp karanlık patikadan kumsala indiler. Kabak’ın kıyısı bomboştu; yalnızca ay yoktu, yıldızlar vardı ve dalgalar her kırıldığında içlerinden yeşilimsi, soluk bir ışık taşıyordu. Nehir ayakkabılarını çıkardı, suya girdi; ayak bileklerinin çevresinde minik ışıklar uçuştu. Tolga da girdi, arkasından. Sonra bir an kıpırdamadan durdular, aralarındaki suyun parladığını izleyerek.

“Seni öpmek istiyorum,” dedi Tolga sessizce. “Üç yıldır seninle tartışıyorum ve şimdi anlıyorum ki her seferinde aslında senin bir sonraki cevabını bekliyormuşum. Ama sen hayır dersen, şimdi çıkar, çadırıma döner, yarın sabah sana bu inişin orta olduğunu kabul eden bir yazı yazarım.”

Nehir güldü, sonra gülüşü yumuşadı. “Evet,” dedi. “Ama bir şartım var. Yazının altına zor diye not düşmeyeceksin.”

“Pazarlık mı yapıyorsun?”

“Rehber yazarıyım. Her şeyi pazarlık ederim.”

Tolga yaklaştı. Ellerini onun yüzüne değil, ıslak omuzlarına koydu, sanki kaçabileceğine son bir şans tanıyormuş gibi. Nehir kaçmadı. Öpücük tuzluydu, ıhlamur ve deniz kokuyordu; ayaklarının dibinde su her kıpırdanışlarında yeniden parladı. Nehir parmaklarını onun ensesindeki ıslak saçlara geçirdi ve onu kendine çekti. Bir dalga dizlerine kadar çıktı, ikisini de sendeletti; gülerek birbirlerine tutundular, bırakmadılar.

Fermuarın sesi

Patikadan yukarı çıkarken el eleydiler. Islak ayakları tozlu taşlarda iz bırakıyor, Tolga her keskin dönüşte durup ona elini uzatıyordu; Nehir her seferinde o eli tutuyor, ama dizinin hiç ağrımadığını söylemekten de geri durmuyordu. Kamp uyuyordu. İki çadır, aralarında iki adımla, ağacın altında karanlıkta bekliyordu.

“Hangisi?” diye fısıldadı Tolga.

“Benimki,” dedi Nehir. “Seninkinin kazıkları yamuk çakılmış. Gece rüzgârı çıkarsa uçarsın.”

“Bunu da yazacak mısın?”

“Belki bir dipnot.”

Çadırın girişinde Nehir durdu, döndü ve bir kez daha sordu, bu kez gülmeden: “Emin misin?”

“Hiç bu kadar emin olmamıştım,” dedi Tolga. “Faralya inişinin zor olduğundan bile.”

Fermuar yavaşça, dişleri tek tek birbirine geçerek kapandı. Ağacın dallarında bir gece kuşu öttü, denizden gelen serin rüzgâr çadırın naylonunu hafifçe şişirdi ve uzaklaşan yakamoz ışığı gibi, kampın son feneri de söndü.

Sabah Yusuf Usta mutfak barakasından çıktığında, ağacın altındaki iki çadırdan birinin hiç kullanılmadığını fark etti, bıyığının altından güldü ve iki kişilik çay demledi. Masada onu yan yana oturmuş, tek bir defterin üzerine eğilmiş iki yazar bekliyordu. Nehir kalemi tutuyordu, Tolga omzunun üzerinden okuyordu.

O sabah yazdıkları ortak rehberin ilk satırı, yıllar sonra Likya Yolu yürüyüşçülerinin en çok alıntıladığı cümle oldu: “Faralya’dan Kabak’a iniş: zorluk orta; manzara, yanında kiminle indiğine bağlı.”

Ortak rehberin ilk etabı Kaş'tan Üçağız'a; Nehir ve Tolga bu kez tek çadırla yola çıkacak, ama yanlarına alacakları üçüncü kişi hiç beklenmedik biri.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Fırtına Vadisi’nde Her Gece Kayda Giren Kemençe 6 dk okuma · Okumaya başla →