Tünel Sayan Kadın ve Karanlığın Ezberi

Birinci tünel, on bir saniye. Irmak Uysal gözlerini kapattı ve saydı. Karabük’ten Zonguldak’a giden bölgesel tren, Filyos Çayı’nın kıvrımları boyunca dağların içine dalıp çıkarken, o her pazartesi sabahı aynı şeyi yapıyordu: tünellerin karanlığını saniye saniye bölüp küçültmek. Otuz yaşındaydı, maden mühendisiydi ve kimseye söylemediği bir sırrı vardı: karanlıktan korkuyordu. Bir tren sex hikayesinde kahraman olacağını hayal etse, o hikayenin bir tünelde başlayacağını da asla düşünmezdi.

İkinci tünel. “Kırk üç saniye,” dedi karşısındaki koltuktan bir ses, tam tren karanlığa girerken.

Irmak gözlerini açtı. Vagonun loş tavan lambasının altında, karşısında oturan adam ona bakıyordu. Gri bir yağmurluk, dizlerinin üstünde kalın, siyah kapaklı bir defter.

Kırk üç saniye sonra tren aydınlığa çıktı. Irmak saymıştı: kırk üç.

“Nasıl bildiniz?”

“İşim bu,” dedi adam. “Ben Ferhat. Bu hattın tünellerini denetliyorum. Her birinin uzunluğunu, eğimini, nem oranını, kaç yerinde çatlak olduğunu biliyorum. Bir de trenin bu kesimdeki hızını. Gerisi basit bir bölme işlemi.”

“Ben Irmak,” dedi Irmak. “Ve ben de tünellerde çalışıyorum. Ama yerin altında.”

Ferhat’ın kaşları havalandı. “Maden mühendisi ve tünel sayıyor.”

Irmak’ın yanakları kızardı. “Fark ettiniz demek.”

“Üç haftadır,” dedi Ferhat. “Her tünelde dudaklarınız kıpırdıyor.”

Zonguldak garında inince Ferhat ona bir çay ısmarladı. Garın karşısındaki küçük çay ocağında, liman vinçlerinin gölgesinde oturdular. Irmak ona, kimseye anlatmadığı şeyi anlattı: üniversitenin son yılında bir eğitim ocağında, tatbikat sırasında ışıkların yirmi dakika boyunca söndüğünü, kimsenin yaralanmadığını, ama o yirmi dakikanın bir daha hiç bitmediğini. Her gün yerin altına iniyordu, çünkü işini seviyordu; kömürün, kayanın, tavan basıncının hesabını yapmayı, ocaktaki işçilerin güvenliğini sağlamayı seviyordu. Ama her inişte, kask lambasının çemberinin dışında kalan karanlık ona bir şey fısıldıyordu.

“Yerin altında saymıyorum,” dedi. “Orada saymaya vaktim yok. Korkumu yalnızca trende, yalnızken, kimse görmezken çıkarıyorum. Bir çeşit kaçak tatbikat.”

Ferhat gülmedi. Yalnızca başını salladı, çayını karıştırdı ve “O zaman kaçak tatbikatlarına bir gözlemci gerekir,” dedi. “Ben gönüllüyüm.”

Karanlığın haritası

Ferhat otuz altı yaşındaydı. Sonraki pazartesi Irmak’ın karşısındaki koltuğa yine oturdu ve bu kez defterini açıp ona uzattı. Sayfalar hattın elle çizilmiş bir haritasıyla doluydu; her tünel küçük bir dikdörtgen, yanında uzunluğu metre olarak, altında da kırmızı mürekkeple, trenin geçiş süresi saniye olarak.

“Bunu sizin için yazdım,” dedi. “Bir dahaki tünelde saymak zorunda kalmayın diye. Ne kadar süreceğini önceden bilirseniz, karanlık biraz daha küçülür.”

Irmak defteri aldı. Elleri titriyordu, ama tünel yüzünden değildi.

“Neden?” diye sordu.

Ferhat pencereden dışarı, Filyos’un kahverengi, hızlı sularına baktı. “Bir zamanlar ben de korkuyordum,” dedi. “Tünellerden değil. Başka bir karanlıktan. Altı yıl önce nişanlımı bir trafik kazasında kaybettim. Ondan sonra uzun süre gecelerden korktum; ışığı söndürdüğüm an her şey geri geliyordu. O zaman biri bana bir şey öğretti: karanlığı sayabilirsen, sonu olduğunu bilirsin.”

O akşam Irmak lojmanındaki odasında defteri baştan sona okudu. Haritanın kenarlarına Ferhat’ın küçük notları düşülmüştü: bir tünelin ağzında her bahar açan yabani erik, bir başkasının duvarından sızan ve kışın buz sarkıtına dönen su, bir köprünün altında balık tutan yaşlı bir adam. Karanlık bölümlerin arasında, hep bir ışık vardı.

Sonraki haftalar bir ritüele dönüştü. Pazartesi sabahları Karabük garında buluşuyor, aynı vagona, aynı koltuklara oturuyorlardı. Ferhat tünelleri birer birer anons ediyor, Irmak sayıyordu; ama artık yalnız saymıyordu. Gökçebey’den sonraki uzun tünelde, bir sabah, Ferhat karanlıkta onun elini tuttu. Irmak çekmedi. Altmış iki saniye boyunca yalnızca onun avucunun sıcaklığını hissetti ve tren aydınlığa çıktığında, ilk kez, karanlığın bittiğine sevindiğinden değil, bittiği için üzüldüğünden emin oldu.

Bir pazartesi Ferhat trende yoktu. Irmak bütün yol boyunca karşısındaki boş koltuğa baktı, tünelleri yalnız saydı ve her biri ona eskisinden daha uzun geldi. Zonguldak’ta inerken telefonuna bir mesaj düştü: Yenice’de bir tünelde göçük riski, gece boyunca oradaydım. Seni düşündüm; her çatlakta, her damla suda. Gelecek pazartesi oradayım. Irmak mesajı iki kez okudu, sonra ekranı göğsüne bastırdı ve maden ocağının asansörüne binerken, yerin altına inerken, hayatında ilk kez karanlığı düşünmedi.

Yetmiş dokuz saniye

Ertesi pazartesi tren boştu. Bayram arifesiydi; vagonda ikisinden başka kimse yoktu, kondüktör bile ön vagonlarda bir yerde kalmıştı. Ferhat her zamanki yerine oturmadı. Irmak’ın yanına oturdu.

“Bu hattın en uzun tüneli birazdan geliyor,” dedi. “Yetmiş dokuz saniye.”

“Biliyorum,” dedi Irmak. “Defterinde yazıyor.”

“Bu kez saymanı istemiyorum.”

Irmak ona döndü. “Ne yapmamı istiyorsun?”

“Sen ne istersen,” dedi Ferhat. “Ama ben, eğer sen de istersen, seni öpmek istiyorum. Tam karanlık başladığında. Ve yetmiş dokuz saniye boyunca, karanlığın bitmesini değil, bitmemesini isteyeceğin bir şey vermek istiyorum.”

Irmak’ın kalbi göğsünde bir maden kazması gibi vuruyordu. Pencereden baktı: dağ yaklaşıyordu, tünelin taş ağzı tam önlerindeydi.

“İstiyorum,” dedi.

Tren karanlığa girdi. Ferhat’ın elleri yüzünü buldu, parmakları şakaklarında, başparmakları yanaklarında; sonra dudakları. Irmak gözlerini kapattı, ama bu kez karanlıktan saklanmak için değil, onu daha iyi hissetmek için. Rayların ritmik vuruşu kalp atışlarına karıştı. Ferhat’ın nefesi, tenine değen yağmurluğun serin kumaşı, ensesine dolanan eli; hepsi karanlıkta büyüyor, keskinleşiyor, birer ışık gibi yanıyordu. Irmak saymadı. Kaç saniye geçtiğini hiç bilmedi. Tren aydınlığa çıktığında ikisi de nefes nefeseydi ve Irmak’ın ilk düşüncesi şuydu: Neden yetmiş dokuz? Neden yetmiş dokuz dakika değil?

“Çaycuma’da bir pansiyon var,” dedi Ferhat, alnını onun alnına dayayarak. “Tünel denetimleri için hep orada kalırım. Bu gece işin yoksa…”

“İşim var,” dedi Irmak. Ferhat’ın yüzü bir an düştü. “Ama ertelenebilir,” diye ekledi, gülerek.

Işık açık kalsın

Pansiyonun odası Filyos’a bakıyordu. Akşam inerken Irmak perdeyi kapatmak için uzandı, sonra durdu.

“Ne oldu?” diye sordu Ferhat.

“Işık,” dedi Irmak. “Kapatma. Lambayı da söndürme. Bu gece karanlık istemiyorum.”

Ferhat gülümsedi, komodindeki küçük lambayı yaktı. Sarı, sıcak bir ışık odayı doldurdu. “Sen nasıl istersen.”

Sonra yatağın kenarına oturdu ve ona uzanmak yerine bekledi. “Bir şey söylemem lazım,” dedi. “Altı yıldır kimseyle bu odada kalmadım. Belki biraz paslıyım. Belki bir yerde durmam gerekir, belki bir yerde senin durman gerekir. Durmak istersen, tünelin ortasında bile olsa söyle. Ben her zaman freni bulurum.”

Irmak güldü, yanına oturdu, elini onun dizine koydu. “Ben de paslıyım,” dedi. “Yerin altında geçen sekiz saatten sonra kimseyle konuşacak hâlim olmuyordu, kalmak bir yana. Ama bu gece konuşmak istemiyorum, Ferhat. Ve durmak da istemiyorum. Yalnızca ışık açık kalsın.”

Irmak onun gömleğinin düğmelerini açtı, birer birer, bu kez saymadan. Ferhat’ın parmakları onun boynundan omuzlarına, omuzlarından sırtına indi; her dokunuşta bir durak, her durakta bir soru, her soruda Irmak’ın başını sallaması. Ten tene değdiğinde ikisi de gülümsedi; tünelde başlayan şey, ışığın altında da aynı sıcaklıktaydı. Irmak, onun göğsündeki eski bir yara izini parmak ucuyla izledi. Ferhat, onun kulağına, Filyos hattındaki bütün tünellerin adını fısıldadı; her adda bir öpücük, her öpücükte bir nefes. Lambayı söndüren o olmadı. Gecenin bir saatinde, yorgun ve gülümseyen bir el, kimin olduğu belirsiz, komodine uzandı.

Gece yarısına doğru bir yük treni pansiyonun önünden geçti; camlar titredi, bardaktaki su halka halka dalgalandı. Irmak, Ferhat’ın kolunun altında, trenin sesini uzaklaşana kadar dinledi ve onu saymadığını fark etti.

Sabah Irmak uyandığında Ferhat’ın siyah defteri yastığın üstündeydi. Son sayfa açıktı. Hattın haritasının en ucuna, Çaycuma’nın yanına, yeni bir dikdörtgen çizilmişti; adı yoktu, uzunluğu yoktu. Altında kırmızı mürekkeple yalnızca şu yazıyordu: Süre: ölçülemedi.

Ferhat'ın tünel defterinin son sayfasında, hiçbir haritada olmayan, yalnızca iki kişinin bildiği bir tünelin ölçüleri yazılıdır.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Doğu Ekspresi’nde Dokuzuncu Kompartımanın İtirafı 6 dk okuma · Okumaya başla →