Karşı Tarafın Avukatı Neden Kalecik’teydi?

Nur Aksoy’un meslekteki on üç yılı boyunca bozmadığı tek bir kural vardı: dosyası kapanan insanlarla bir daha aynı masaya oturmamak. Şimdi Kalecik Kalesi’nin gölgesinde, eski bir bağ evinin taş verandasında, bir yıl önce mahkemede dize getirdiği adamın doldurduğu kadehe bakıyordu ve kuralın tam olarak hangi maddesini çiğnediğini hesaplamaya çalışıyordu.

Otuz sekiz yaşındaydı. Ankara’da boşanma davalarıyla tanınan bir bürosu, keskin bir dili ve “Aksoy’la karşılaşırsan uzlaş” diye fısıldanan bir ünü vardı. Masanın karşısındaki Kaan Erdem ise kırk dört yaşındaydı; makine mühendisliğini bırakıp babasından kalan bağı ayağa kaldırmış, kavruk tenli, sakin bakışlı bir adamdı. Bir yıl önce Nur, onun eski karısı Pelin’i temsil etmiş, Çankaya’daki daireyi de, Kaan’ın en sevdiği resim koleksiyonunu da Pelin’e kazandırmıştı.

“Kalecik Karası,” dedi Kaan, kadehi ona doğru itti. “Bu yılın ilk tadımı. Zehir koymadım, merak etmeyin.”

“Mahkemede de böyle şakalar yapardınız,” dedi Nur. “Hâkim gülmezdi.”

“Siz gülerdiniz ama. Dudağınızın sol kenarı kıpırdardı. Dosyaya not düşmüştüm.”

Nur kadehi aldı, kokladı, yudumladı. Şarap koyu, ılık ve beklenmedik ölçüde yumuşaktı; bir yılın bütün öfkesini dilin ucunda eritiyormuş gibi. Bunu yüksek sesle söylemedi. Söylemesine gerek de yoktu; Kaan onun yüzüne bakıp başını hafifçe eğdi, tıpkı karşı tarafın itirazını dinleyen bir hâkim gibi.

“Bana kin tutmadığınızı mı söylemeye çalışıyorsunuz?” diye sordu Nur.

“Size teşekkür etmeye çalışıyorum,” dedi Kaan. “O dava olmasaydı bu bağa dönmezdim. Ankara’da bir ofiste, sevmediğim bir işte, sevmediğim bir hayatın taksitlerini öderdim. Siz benden bir daire aldınız, bana bir ömür verdiniz. Hesap bence benim lehime kapandı.”

Koridorda söylenen o cümle

Nur’u buraya getiren, Pelin’den gelen bir davetiyeydi. Eski müvekkili, dava bittikten sonra en yakın arkadaşlarından biri olmuştu; birlikte kahvaltılar, uzun telefon konuşmaları, Pelin’in yeni nişanlısıyla tanışma yemekleri. Davetiyede “Bağ bozumu şenliği, Kalecik, cumartesi” yazıyordu, altına Pelin’in el yazısıyla bir not eklenmişti: “Gel, seni orada bekleyen bir sürpriz var.” Nur sürprizin Pelin’in kendisi olduğunu sanmıştı. Cumartesi sabahı Pelin son anda mesaj atmıştı: “İşim çıktı, sen git, yol tarifi ekte.” Yol tarifi Nur’u doğruca Kaan’ın kapısına getirmişti.

Şenlik gerçekti: avluda tahta masalar, üzüm kasaları, yanık kekik kokusu, köyden gelmiş kadınların ezdiği pekmezin buğusu. Ama misafirler gün batarken birer birer gitmiş, verandada yalnızca ikisi kalmıştı.

“Size bir şey söylemem gerek,” dedi Kaan. “Davanın üçüncü duruşmasında, adliyenin koridorunda size bir cümle kurmuştum. Hatırlıyor musunuz?”

Nur hatırlıyordu. Bir yıldır, bazı gecelerde, yatağında tavana bakarken o cümle kendiliğinden kulağına gelirdi. Kaan o gün kravatını gevşetmiş, yorgun ama kırgın olmayan bir sesle, “Çok iyi bir avukatsınız. Keşke sizinle bambaşka bir masada tanışsaydık,” demişti. Nur ona cevap vermemiş, cübbesini toplayıp yürüyüp gitmişti.

“Hatırlamıyorum,” dedi şimdi.

Kaan güldü. “Dudağınızın sol kenarı yine kıpırdadı.”

Nur kadehi bıraktı. “Bakın, Kaan Bey. Bunun adı tabu, biliyorsunuz. Ankara’da hangi adliyede, hangi kafede otursam biri mutlaka ‘Aksoy, müvekkilinin eski kocasıyla mı?’ diye fısıldar. Meslektaşlarım bunu yıllarca anlatır. Pelin benim arkadaşım. Ben yalnızca kendi itibarımı değil, onun sofrasını da düşünmek zorundayım.”

“Biliyorum,” dedi Kaan. “Ben de Pelin’i düşünüyorum. Onu sevmediğim için ayrılmadık; birbirimizi yanlış yerden sevdiğimiz için ayrıldık. Siz bunu benden iyi bilirsiniz, bütün dilekçeleri siz yazdınız.”

Kalenin üstünde verilen karar

Kalenin eteğine kadar yürüdüler. Kızılırmak vadinin dibinde bakır bir şerit gibi kıvrılıyor, bağların arasındaki toprak yollar alacakaranlıkta mora dönüyordu. Rüzgâr serindi; Nur ince ceketinin önünü kapattı. Kaan bir taşın üstüne oturdu, Nur ayakta kaldı. Arada bir metre vardı ve o bir metre, bütün bir duruşma salonu kadar genişti.

“Bir yıl boyunca seni düşündüğümü itiraf etmem, mesleğim açısından intihar sayılır,” dedi Nur sonunda. “Bilirsin, karşı tarafla ilgili her duygu çıkar çatışmasıdır. Ben o duyguyu bir dosyaya koydum, dosyayı da arşive kaldırdım.”

“Arşivler açılır,” dedi Kaan. “Hele hele zamanaşımı dolmuşsa.”

“Duygularda zamanaşımı yoktur, mühendis bey.”

“O zaman dava hâlâ sürüyor demektir,” dedi Kaan, ilk kez ona doğru dönerek.

“Size dokunmak istiyorum,” dedi Kaan, gözlerini vadiden ayırmadan. “Ama siz istemiyorsanız, şimdi kalkar, sizi arabanıza kadar geçiririm ve bu konu bir daha açılmaz. Söz.”

Nur uzun süre konuşmadı. Sonra bir adım attı, sonra bir adım daha. Kaan’ın önünde durdu, elini onun omzuna koydu. “İstiyorum,” dedi. “Sorun da tam olarak bu.”

Kaan ayağa kalktı. Öpüşmeleri temkinli başladı; iki tarafın da avukatı varmış gibi, her hareket önce sorulmuş, sonra onaylanmıştı. Kaan’ın avuçları Nur’un yanaklarını kavradığında, Nur kendi elinin onun gömleğinin yakasına gittiğini fark etti. Ten, toprak ve ezilmiş üzüm kokuyordu. Uzaktan bir köy minaresinin ışığı yandı.

Nur geri çekildi, nefes nefese. “Pelin’e söylemeden olmaz.”

“O zaman ceketinizin cebine bakın,” dedi Kaan.

Nur kaşlarını çattı, elini cebine soktu. Katlanmış bir kâğıt çıktı; tanıdık, eğik, mor mürekkepli bir el yazısı. Pelin’in yazısı. Sabah, Ankara’da kahvaltıda ceketini sandalyeye astığını hatırladı; Pelin o kahvaltıya beş dakika geç gelmiş, sonra da tuvalete gitmek için Nur’un sandalyesinin arkasından geçmişti.

“Sevgili avukatım,” diye başlıyordu not. “Kaan altı aydır senin adını her konuşmamızda bir kez anıyor ve sanıyor ki fark etmiyorum. Sen de onun adını her duyduğunda konuyu değiştiriyorsun ve sanıyorsun ki fark etmiyorum. Ben evleniyorum, mutluyum ve kimseye kızgın değilim. Bu davetiyeyi ben yolladım, şenliğe gelmemeyi de ben seçtim. Bu sefer davada karşı taraf yok. Bana yalnızca bir şey borçlusun: düğünümde ilk şişeyi Kaan’ın bağından açacağız ve etiketi sen yazacaksın. Sevgiyle, P.”

Nur notu iki kez okudu. Sonra güldü; mahkeme salonlarında hiç duyulmamış, açık, çınlayan bir kahkahayla.

“Siz biliyor muydunuz?” diye sordu.

“Bu sabah öğrendim,” dedi Kaan. “Pelin aradı, ‘Ceketinin cebine bakmasını söyle, ama ancak o seni öptükten sonra,’ dedi. Sırayı karıştırmamak için çok uğraştım.”

Kepenkler kapanırken

Bağ evine yürürken elleri birbirini buldu ve bir daha bırakmadı. Evin içi serin, ahşap ve eski kitap kokuyordu; duvarda, Pelin’e kalan koleksiyondan geriye kalan tek resim asılıydı: kalenin gün batımında yapılmış küçük bir yağlı boyası.

“Bunu vermediniz mi?” dedi Nur.

“Dilekçede yoktu,” dedi Kaan. “Siz unutmuştunuz. Ben de hatırlatmadım.”

“Benim tek hatam.”

“Benim tek şansım.”

Nur resmin önünde durdu. Tuvaldeki kale, şimdi pencerenin dışında karanlıkta seçilen kaleyle aynıydı; yalnızca resimdekinin burçlarında bir kadın silueti vardı, ufacık, neredeyse fark edilmeyecek kadar. “Bunu kim yaptı?” diye sordu.

“Ben,” dedi Kaan. “Dava bittikten iki ay sonra. O kadını oraya neden koyduğumu o zaman bilmiyordum.”

“Şimdi biliyor musun?”

Kaan cevap vermedi, yalnızca arkasından yaklaşıp çenesini onun omzuna dayadı. Nur onun kalp atışını sırtında saydı; hızlıydı, kendisininki kadar hızlı. Ankara’daki bütün o fısıltılar, adliye koridorlarının bütün o meraklı bakışları birden çok uzak, çok küçük göründü; kalenin burcundaki o minicik siluet kadar.

Nur ceketini çıkarıp sandalyenin arkasına astı, bu kez cebinde hiçbir sır kalmamıştı. Kaan ona yaklaştı, durdu, sordu: “Emin misiniz?” Nur cevap olarak onun gömleğinin ilk düğmesini çözdü, sonra ikincisini. “Artık ‘siz’ demeyi bırak,” dedi. “Duruşma bitti.”

Kaan’ın elleri onun sırtında yavaşça dolaştı, bluzunun ipeğinin altındaki ürpertiyi buldu. Nur onun boynuna, kulağının hemen altına dudaklarını değdirdi ve adamın nefesinin nasıl kesildiğini duydu; bir yıldır cevapsız bıraktığı cümlenin karşılığını şimdi tenine yazıyormuş gibi. Pencereden içeri bağların üstünde asılı duran dolunay vuruyordu. Kaan uzanıp kepenkleri kapattı; içerisi, iki nefesin, düşen bir kemerin tokası ve eski bir yatağın ahşap gıcırtısının dışında her şeyden arındı.

Sabah Nur, mutfak masasında, önünde boş bir şarap etiketi ve bir dolma kalemle oturuyordu. Kaan arkasından gelip omzuna bir fincan çay bıraktı, kâğıda baktı.

“Ne yazacaksın?”

“Bir hüküm,” dedi Nur. “Mahkemelerin dilinde. ‘Taraflar arasındaki uyuşmazlık sona ermiştir.’ Ya da daha kısası.”

“Daha kısası ne?”

Nur kalemi kâğıda dayadı, bir an düşündü, sonra yazdı ve etiketi ona doğru çevirdi. Kaan okuyunca gülümsedi. Tek bir kelime vardı: Uzlaşma.

“İtiraz?” dedi Nur.

“Yok,” dedi Kaan, alnını onun alnına yaslayarak. “Karar kesinleşmiştir.”

Pelin'in düğününde açılacak ilk şişenin etiketinde Nur'un el yazısıyla tek bir kelime olacak; o kelimeyi kimse tahmin edemiyor.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin On Bir Maddelik Sözleşme ve Maya Kelimesi 6 dk okuma · Okumaya başla →