Ellerimi Sırtınıza Koyabilir miyim, Orhan Bey?

Nesrin Akay’ın ellerinin bir kuralı vardı: ten konuşur, eller dinler, ama kalp karışmaz. Kırk bir yaşındaydı, on beş yıldır fizyoterapistti ve Yozgat Sarıkaya’da, iki bin yıllık Roma hamamının hemen yanındaki küçük termal otelin masaj odasında, mineralli buharın camları buğuladığı o dar mekânda binlerce sırt, binlerce omuz, binlerce yorgun bel görmüştü. Hiçbirinde kural bozulmamıştı. Ta ki Orhan Bayındır, sol bacağını hafifçe sürükleyerek kapıdan girip “Bana dokunulmasını sevmem, baştan söyleyeyim,” diyene kadar.

Kırk dört yaşındaki adam yirmi yıldır tır şoförüydü. Bel fıtığı, doktorun deyişiyle, yolun faturasıydı. Bir hafta termal kür ve günlük masaj reçetesiyle gelmişti; ama yüzündeki ifade, bir dişçi koltuğuna oturtulmuş birininkine benziyordu.

Nesrin bu kuralı mesleğinin ilk yılında, Ankara’da bir rehabilitasyon merkezinde çalışırken koymuştu. Bir hastasına fazla yakın durmuş, onun iyileşmesini kendi mutluluğuyla karıştırmış ve adam taburcu olduğu gün arkasına bakmadan gittiğinde, insanın ellerini başkasına verip kalbini kendine saklaması gerektiğini öğrenmişti. O günden beri elleri herkese aitti. Kalbi ise kimseye.

“Peki,” dedi Nesrin, havluyu katlarken. “O zaman her dokunuştan önce soracağım. Hayır dediğiniz yere dokunmam. Anlaştık mı?”

Orhan şaşırdı. Belli ki itiraz bekliyordu. “Anlaştık,” dedi.

Her dokunuştan önce bir soru

İlk gün tuhaf bir ritüele dönüştü. “Ellerimi sırtınıza koyabilir miyim, Orhan Bey?” “Koyabilirsiniz.” “Kürek kemiğinizin altına bastıracağım, acırsa söyleyin.” “Söylerim.” Nesrin sorduğu her soruda adamın kaslarının biraz daha gevşediğini hissetti. Sırtı bir harita gibiydi: sağ omzu direksiyonun, sol kalçası debriyajın, boynu gece yarısı uykuyla savaşmanın izlerini taşıyordu. Ellerini yağlayıp omurganın iki yanından aşağı kaydırdığında Orhan derin, titrek bir nefes verdi; sanki yirmi yıldır tuttuğu bir nefesti bu.

Üçüncü gün adam konuşmaya başladı. Edirne’den Erzurum’a, Mersin’den Samsun’a uzanan yolları anlattı; sabahın dördünde bir dinlenme tesisinde içilen çorbayı, kar yağarken Kop Dağı’nda zincir takmayı, radyoda çalan eski türküleri. Nesrin dinledi. Elleri dinledi. Bir ara Orhan bir türkü mırıldandı, alçak, boğuk bir sesle; Nesrin’in elleri bir anlığına durdu.

“Bunu Sivas’ta bir yol kahvesinde bir âşıktan dinlemiştim,” dedi adam utanarak. “Sesim kötü.”

“Sesiniz güzel,” dedi Nesrin ve bu cümlenin kuralların hangisine uyduğunu bilmeden ellerini yeniden yürüttü.

Dördüncü gün bir şey oldu. Nesrin ellerini boynunun sol yanına, kulağının hemen altına götürdüğünde Orhan sanki elektrik çarpmış gibi doğruldu ve masadan kalktı. Yüzü bembeyazdı. “Orası olmaz,” dedi. “Sormadınız.” Nesrin donup kaldı; sormuştu, emindi, ama adamın duymadığını, o anda başka bir yerde olduğunu anladı. Özür diledi, havluyu uzattı, bekledi. Orhan bir süre pencereden dışarı, bozkıra baktı. Sonra anlattı: on yıl önce Bolu Dağı’nda buzlu bir virajda devrilen bir dorse, kırılan bir cam, boynunda kalan bir iz. O günden beri kimse oraya dokunmamıştı. “Dokunmayacağım,” dedi Nesrin. “Siz istemedikçe hiç.” Orhan masaya geri uzandı. Seans bittiğinde, kapıdan çıkarken durdu ve dönmeden, “Belki bir gün,” dedi.

Beşinci gün Nesrin kendini tuhaf bir şey yaparken buldu: Orhan’ın randevu saatinden önce odayı iki kez havalandırmış, lavanta yağını değiştirip sedir yağı koymuştu, çünkü adam bir gün yarı uykulu, “Ormanda gibiyim,” demişti. Aynanın karşısında saçını toplarken kendine kızdı. Kural, dedi içinden. Ten konuşur, eller dinler, kalp karışmaz.

Ama kalp çoktan karışmıştı. Bunu Orhan’ın da bildiğini, masanın üzerinde yüzüstü yatarken bile omuzlarının onun ayak seslerine göre gerilip gevşemesinden anlıyordu. Bir kez, seansın sonunda, adam havluyu beline sararken göz göze geldiler ve ikisi de bakışını ilk kaçıran olmak istemedi; kapı çalınıp sıradaki hasta içeri girene kadar.

Altıncı gün Orhan erken geldi ve bekleme salonunda, elinde bir kâğıt torbayla oturdu. İçinde Sarıkaya pazarından aldığı sıcak, tereyağlı bir çörek vardı. “Personele,” dedi, Nesrin’in gözlerinin içine bakmadan. Personel, Nesrin’den başka iki kişiydi ve ikisi de o gün izinliydi. Nesrin çöreği öğle arasında, masaj odasının penceresinin önünde tek başına yedi; bir gün sonra artık bu kapıdan girmeyecek bir adamın ayak seslerini şimdiden özlemeye başladığını fark ettiğinde, ağzındaki tat birden buruklaştı. Akşam otelin bahçesinde onu tek başına, Roma hamamının yıkık kemerlerine bakarken gördü ve yanına gitmemek için kendini zor tuttu.

Son seans

Yedinci gün, son seansın sonunda Orhan masadan doğruldu, havluyu beline sardı ve uzun süre bir şey söylemedi. Sonra Nesrin’in ellerine baktı. Kızarmış, kuru, eklem yerleri hafifçe şişmiş ellerine.

“Sizin elleriniz de ağrıyor,” dedi. “Bir haftadır görüyorum. Akşamları bileğinizi ovuşturuyorsunuz.”

Nesrin ellerini istemsizce önlüğünün cebine sokmak istedi, durdu. “Meslek hastalığı.”

“Bugün son günüm,” dedi Orhan. “Yarın artık hastanız değilim. O yüzden size bir şey soracağım, siz de bana sorduğunuz gibi; hayır derseniz hiç sorulmamış sayılır.” Yutkundu. “Ellerinizi ben ovabilir miyim? Bir haftadır sizi izledim. Nasıl yapıldığını biraz öğrendim sanırım.”

Nesrin’in boğazında bir şey düğümlendi. On beş yıl boyunca kimse ona bunu sormamıştı. “Yarın,” dedi. “Yarın, siz hastam değilken. Akşam yedide, otelin arkasındaki küçük taş havuzda. Orayı ben kapatırım.”

O gece Nesrin uyuyamadı. Otelin lojmanındaki küçük odasında pencerenin önüne oturup Sarıkaya’nın sarı ışıklı sokaklarına baktı. On beş yıllık kural kulağında çınlıyordu, ama karşısında başka bir ses de vardı: Orhan’ın her seansın başında söylediği o kısa, güven dolu “koyabilirsiniz”. Kendine hiç sormadığı bir soruyu ilk kez sordu: Ya ben de dokunulmak istiyorsam? Cevap, karanlıkta, beklediğinden çok daha çabuk geldi.

Sedir, mineral ve buhar

Ertesi akşam otelin arkasındaki taş havuz yalnızca ikisine aitti. Su kırk derecenin üzerindeydi, buhar ağır ağır yükselip bozkırın soğuk ekim havasına karışıyordu. Nesrin havuzun kenarına oturdu, ayaklarını suya soktu. Orhan yanına oturdu, avucuna biraz sedir yağı damlattı ve onun sağ elini kendi ellerinin arasına aldı.

“Başlayabilir miyim?” diye sordu.

Nesrin gülümsedi. “Başlayabilirsiniz.”

Orhan’ın parmakları kalın ve nasırlıydı ama dokunuşu inanılmaz derecede dikkatliydi. Önce avucunun ortasına bastırdı, sonra her parmağı tek tek, köküne kadar ovaladı; bileğin iç tarafındaki o ağrıyan noktayı buldu ve orada, tam onun yaptığı gibi, küçük daireler çizdi. Nesrin gözlerini kapadı. Bir haftadır başkasına verdiği şey şimdi kendisine dönüyordu ve bu, beklediğinden çok daha sarsıcıydı. “Kim öğretti bunu size?” diye fısıldadı.

“Siz,” dedi Orhan. “Her gün. Sırtımda.”

Sol eline geçtiğinde Nesrin’in nefesi değişmişti. Orhan bunu fark etti; durdu, sordu: “İyi misiniz?”

“Çok iyiyim,” dedi Nesrin. “Ve artık bana siz demeyi bırakmanı istiyorum.”

Suya birlikte girdiler. Sıcaklık bedenlerini sardı, buhar yüzlerini örttü. Nesrin, onun omzundaki o bildiği düğümü parmağıyla buldu, bastırdı; Orhan derin bir nefes alıp gülerek başını geriye attı. Sonra Orhan onun yüzünü avuçlarına aldı ve ona baktı, sorusu gözlerindeydi. Nesrin cevabı dudaklarıyla verdi. Öpüşmeleri uzun ve sıcaktı, suyun kendisi gibi; Orhan’ın elleri omuzlarından sırtına, oradan beline kaydı ve her kası, bir haftadır ezberlediği bir sırtın karşılığını verir gibi tanıdı. Nesrin ilk kez masanın öbür tarafındaydı; dinleyen eller değil, konuşan tendi artık. Orhan’ın başparmakları omurgasının iki yanından, tam onun öğrettiği gibi, yavaşça aşağı indi ve Nesrin, yıllardır başkalarının sırtında aradığı o gevşemeyi ilk kez kendi bedeninde buldu.

Bir ara Orhan onun elini aldı ve kendi boynunun sol yanına, kulağının altındaki o eski izin üstüne koydu. “Artık olur,” dedi. Nesrin parmaklarını oraya, bir sırrın üstüne koyar gibi, çok yavaş bıraktı ve adamın gözlerini kapadığını, hiç irkilmediğini gördü.

Havuzun kenarındaki fener rüzgârla söndüğünde ikisi de yeniden yakmaya kalkmadı. Buhar yükselmeye devam etti, bozkırın üstünde yıldızlar birer birer belirdi ve Nesrin on beş yıllık kuralını, sıcak suyun içinde, sessizce erimeye bıraktı.

Bir ay sonra otelin resepsiyonuna bir koli geldi. İçinde bir kavanoz sedir yağı ve küçük bir not vardı: “Direksiyonu bıraktım. Sarıkaya’da bir nakliye ofisi açıyorum, artık yolu masadan yönetiyorum. Belim sana selam söylüyor. Ellerin nasıl?” Nesrin notu masaj odasının aynasına iliştirdi. Altına kendi el yazısıyla yeni kuralı ekledi: “Ten konuşur, eller dinler. Kalp de karışır; karışsın.”

Nesrin'in aynasındaki yeni kuralın altına bir sabah, tanıdık ve kalın harflerle yazılmış ikinci bir satır eklenecek.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Ekmek Kadayıfı Ustası Ellerini Kime Bıraktı? 6 dk okuma · Okumaya başla →