Eğirdir Gölünde Bir Kulaç, Bir Nefes, Bir Kürek

Bu öyküyü yüksek sesle oku. Yavaş oku. Her noktada bir nefes al, çünkü bu bir göl öyküsü ve göl, acele edenleri sevmez. Sesli bir sex hikayesi gibi değil, eski bir türkü gibi başla; sonra bırak, ritim kendi yolunu bulsun.

Bir kulaç. Bir nefes. Bir kulaç. Bir nefes.

Otuz yedi yaşındaki Nehir Sezgin, Eğirdir Gölü’nün kıyısında, Yeşilada’nın taş iskelesinde durur. Dolunay, suyun üstüne gümüş bir yol çizer. Nehir bu yolu yüzerek geçmek ister; karşı kıyıya, Barla’ya doğru, gece, tek başına. Üç aydır hazırlanır. Üç aydır her sabah aynı saatte suya girer. Üç aydır kimseye söylemez.

Nehir bu kasabaya iki yıl önce gelmiştir. Ankara’da bir hastanenin yoğun bakımında on bir yıl hemşirelik yapmış, bir sabah nöbetten çıkıp arabasına binmiş, nereye gittiğini bilmeden güneye sürmüş ve gölü gördüğü yerde durmuştur. Şimdi kıyıdaki bir pansiyonda çalışır. Sabahları kahvaltı hazırlar, öğleden sonraları elma bahçelerinde dolaşır, akşamları suya bakar. Kimseye bağlanmaz. Kimseyi beklemez. Kimseden bir şey istemez. Ve bu, iki yıldır, ona iyi gelir.

Ama Selçuk bilir.

Kırk yaşındaki Selçuk Yalçın, iskelenin dibinde, ahşap sandalının içinde oturur. Kürekleri dizlerinin üstünde. Saçları rüzgârda. Sesi alçak, sesi sakin, sesi göl gibi.

Selçuk sandal yapar. Daha doğrusu, yapardı; şimdi yalnızca onarır. Gölün kıyısındaki eski kayıkhaneyi babasından değil, bir yabancıdan, emekli bir kaptandan devralmıştır ve o kaptanın tek şartı, duvardaki tebeşir adları hiç silmemesi olmuştur. Gölü yüzerek geçen herkesin adı orada yazılıdır. Bazıları solmuş, bazıları yeni. Selçuk her birini ezbere bilir ve her birinin yanında kimin kürek çektiğini de.

“Yalnız gitmeyeceksin,” der.

“Yalnız gideceğim,” der Nehir.

“O zaman ben de yalnız gideceğim. Senin yanında. Beş metre solunda. Bir şey söylemeden.”

Göl dinler, sen konuşursun

Bir kulaç. Bir nefes. Bir kürek.

Nehir suya girer. Su soğuktur, su siyahtır, su derindir. Göğsü daralır, sonra açılır. Kolları ilerler, bacakları iter, nefesi sağa döner, sola döner, sağa döner. Kulağında yalnızca iki ses vardır: kendi kalbi ve beş metre solundan gelen kürek sesi.

Şap. Şap. Şap.

Selçuk konuşmaz. Söz vermiştir. Ama kürekleri konuşur. Nehir yavaşladığında onlar da yavaşlar. Nehir hızlandığında onlar da hızlanır. Nehir bir an durup sırtüstü döndüğünde, ay yüzüne vurduğunda, nefesi göğe yükseldiğinde, kürekler de durur. Su, aralarında, bir çarşaf gibi gerilir.

“İyi misin?” der Selçuk. Söz vermiştir, ama bu bir soru değil, bir nefestir.

“İyiyim,” der Nehir. “Konuşma. Göl dinliyor.”

Göl dinler. Göl her şeyi dinler. Kıyıdaki elma bahçelerinin hışırtısını, uzaktaki bir minarenin sessizliğini, bir kadının nefesini, bir adamın susmasını. Göl dinler ve hiçbir şey söylemez. Bu yüzden insanlar gölde konuşmayı sever. Bu yüzden Nehir, sudan başını kaldırdığı bir anda, kimseye söylemediğini söyler.

“Bunu rekor için yapmıyorum.”

Şap. Kürek durur.

“Biliyorum,” der Selçuk.

“Neden yaptığımı biliyor musun?”

“Hayır. Ama sabaha kadar vaktim var.”

Bir kulaç. Bir nefes. Bir kulaç. Bir nefes.

Gümüş yolun yarısında

Bir kulaç. Bir nefes. Bir kulaç. Bir nefes.

Gece derinleşir. Kıyıdan uzaklaştıkça ışıklar küçülür, sesler kaybolur, dünya yalnızca üç şeye indirgenir: su, ay ve kürek sesi. Nehir’in aklı boşalır. Düşünceler, tıpkı kolundan süzülen damlalar gibi, bir bir düşer. Hastanenin floresan ışıkları düşer. Ankara’nın gri sabahları düşer. Kimseye ihtiyaç duymamak için kurduğu duvarların taşları, bir bir, suyun dibine düşer. Geriye yalnızca beden kalır. Ve bedenin yanında, beş metre solunda, şaşmaz bir ritimle çekilen iki kürek.

Yolun yarısında Nehir’in kolları ağırlaşır. Omuzları yanar. Su artık soğuk değildir, su artık yalnızca sudur, ağır ve sonsuz. Nehir sandala doğru döner. Kenarına tutunur. Selçuk eğilir, elini uzatmaz, yalnızca bekler.

“Çıkmak istiyor musun?”

“Hayır. Sadece… bir dakika.”

Bir dakika. Nehir’in parmakları sandalın ıslak tahtasında. Selçuk’un eli, bir karış ötede. Ay, ikisinin arasında. Nehir başını kaldırır ve söyler, sonunda söyler:

“Üç aydır her sabah suya giriyorum ve üç aydır her sabah sen iskelenin dibinde oluyorsun. Ağlarını onarıyormuş gibi yapıyorsun. Ağların yok, Selçuk. Sen balıkçı değilsin. Ben de rekor kırmak için yüzmüyorum. Ben, birinin bütün yol boyunca yanımda kürek çekip çekmeyeceğini görmek istiyordum. Bir kez olsun. Benim hızımda. Benim nefesimde.”

Su susar. Rüzgâr susar. Selçuk susar.

Sonra elini uzatır. Bu kez gerçekten. Nehir’in ıslak bileğini tutar, parmaklarıyla, sanki bir kürek sapı tutar gibi değil, bir kuş tutar gibi.

“Yolun yarısındayız,” der. “Öbür yarısı da seninle. İster yüz, ister otur. Ben buradayım.”

Nehir yüzer. Bir kulaç. Bir nefes. Bir kürek. Gümüş yol, Barla’nın ışıklarına doğru uzanır ve her kulaçta biraz daha kısalır.

Kayıkhanede sönen fener

Karşı kıyıya vardıklarında gece yarısını çoktan geçmiştir. Nehir taşların üstüne yığılır, gülerek, ağlayarak, nefes nefese. Selçuk sandalı kıyıya çeker, kayıkhanenin kapısını açar, feneri yakar. İçeride kuru havlular, bir termos ıhlamur, bir yün battaniye vardır. Hepsini önceden getirmiştir. Hepsini bilmiştir.

Nehir titrer. Selçuk havluyu omuzlarına sarar, saçlarını kurular, yavaş, yavaş, yavaş. Nehir’in nefesi yatışır, sonra yeniden hızlanır, ama bu kez sudan değil.

“Ağlarını neden onarıyormuş gibi yaptın?” diye sorar Nehir, dişleri hâlâ birbirine çarparken.

Selçuk güler. Kısa, utangaç, gölün yüzeyinde sekip giden bir taş gibi. “Çünkü iskeleye başka türlü inmenin bir yolunu bulamadım. Sana bakmak için bir bahane lazımdı. Sen her sabah suya girerken ben her sabah aynı düğümü çözüp yeniden attım. Üç ayda o ip, gölün en iyi bağlanmış ipi oldu.”

Nehir’in kahkahası kayıkhanenin ahşap tavanında yankılanır. Sonra kahkaha diner. Sessizlik gelir. Ama bu sessizlik, gölün sessizliği değildir; bu, bir şeyin söylenmeyi beklediği sessizliktir.

“Bana dokunabilirsin,” der Nehir. “İstiyorum. Bunu da yarısında bırakma.”

Selçuk gözlerinin içine bakar. “Emin misin?”

“Bir kulaç. Bir nefes,” der Nehir, gülümseyerek. “Evet.”

Bir öpücük. Bir nefes. Bir öpücük. Bir nefes.

Selçuk’un dudakları tuzsuz bir suyun tadını taşır, göl kokar, ıhlamur kokar. Nehir’in elleri onun ensesini bulur, sırtını bulur, ıslak gömleğin altındaki sıcaklığı bulur. Battaniye yere serilir. Fenerin ışığı ahşap duvarlarda titrer, duvarlarda tebeşirle yazılmış adlar, gölü geçenlerin adları, bir an parlar, bir an kaybolur. Kayıkhanenin kapısının altından ay ışığı sızar.

Ritim değişmez. Yalnızca yavaşlar. Bir kulaç gibi geniş, bir nefes gibi derin, bir kürek gibi sabırlı. Göl dışarıda dinler. Göl her şeyi dinler. Ve göl, her zamanki gibi, hiçbir şey söylemez.

Selçuk feneri kısar. Sonra söndürür.

Sabah olduğunda, kayıkhanenin duvarına, öteki adların arasına, yeni bir ad yazılmıştır. Tebeşirle, iri harflerle: Nehir. Ve hemen yanına, daha küçük, daha eğri bir el yazısıyla: Selçuk. İlk kez, bütün yolu birlikte geçen iki ad.

Şimdi kitabı kapat. Sesini alçalt. Son cümleyi fısıltıyla oku:

Göl sustu; bu kez dinleyen, biz olduk.

Selçuk'un kayıkhanesindeki duvarda, gölü geçen herkesin adı tebeşirle yazılı; ama bir ad, kırk yıldır yalnızca yarısı yazılmış halde bekliyor.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Fırtına Vadisi’nde Her Gece Kayda Giren Kemençe 6 dk okuma · Okumaya başla →