Askının Omuzdan Kaydığı O Bir Saniye

Isparta’nın gül tarlalarında hasat sabahın beşinde başlar, çünkü güneş yükseldikçe gülün kokusu buharlaşıp gider; Hande Ersoy bunu oraya gelmeden önce bilmiyordu. Otuz bir yaşındaydı, Ankara’da küçük ama adı giderek duyulan bir iç çamaşırı markasının tek tasarımcısıydı ve yeni koleksiyonunun bütün renklerini, kokularını, dokularını bir çiçekten almak istiyordu. Bir iç çamaşırı fetişi sex hikayesinin içine düştüğünü fark etmesi ise, gülün damıtıldığı bakır kazanların yanında, utancından kulakları kızaran bir mühendisi tanıdığı gün oldu.

Güneykent’in hemen dışındaki damıtımevi taş bir yapıydı; içerisi buhar, bakır ve öyle yoğun bir gül kokusuyla doluydu ki insanın başı dönüyordu. Kemal Aktepe otuz sekiz yaşındaydı, on yıldır bu kazanların başındaki kimya mühendisiydi. Hande’ye bir şişe gül yağının içinde kaç ton gül yaprağı olduğunu anlatırken sesi sakindi, elleri kesindi. Ta ki Hande çantasından numune kartelasını çıkarıp masaya açana kadar.

Kartelanın üstündeki dantel

Kartelada ipek, şifon ve dantel parçaları vardı; her biri bir askının, bir kenar şeridinin, bir sutyen kapının taslağıydı. Kemal bir an durdu. Elleri masanın kenarında asılı kaldı. Gözleri, kartelanın köşesindeki, kenarı fistolu, ince bir dantel parçasına takıldı ve oradan kalkmadı.

“Gül pembesi istiyorum,” dedi Hande. “Ama kimyasal boya değil. Sizin damıtıktan kalan gül suyuyla bir şey yapabilir miyiz diye düşünüyorum.”

Kemal cevap vermedi. Hande başını kaldırdı ve adamın kulaklarının kıpkırmızı olduğunu gördü.

“İyi misiniz?”

“Özür dilerim,” dedi Kemal, kendini toplayarak. “Bu kenar. Bu fisto. Bu bir tığ işi taklidi değil, değil mi? Gerçek el danteli.”

Hande şaşırdı. “Evet. Denizli’de yaşlı bir dantelci kadın yapıyor. Nereden anladınız?”

Kemal uzun bir süre sustu. Sonra, kazanların uğultusu arasında, bir itirafı yıllarca saklayan birinin sesiyle konuştu. “Ben bu şeylere bakarım,” dedi. “Yıllardır. Bir askının nasıl dikildiğine, bir dantelin tenin üstünde nasıl durduğuna. Bir kadının omzundan bir askı kaydığında, o bir saniyede, bütün dünya duruyor gibi gelir bana. Bunu bir kez birine söyledim, eski sevgilime. Güldü. Bana tuhaf dedi. O günden beri kimseye söylemedim.” Gözlerini kaldırdı. “Neden size söylediğimi de bilmiyorum.”

Hande kartelayı yavaşça kapattı. Sonra güldü, ama Kemal’in beklediği gibi değil; şaşkın, sıcak, neredeyse rahatlamış bir kahkahaydı. “Kemal Bey,” dedi. “Ben bütün hayatımı o bir saniyeye adadım. O askıyı ben çiziyorum. O dantelin tende nasıl duracağını ben hesaplıyorum. Siz tuhaf değilsiniz. Siz benim aradığım okursunuz.”

Gül suyunda boyanmış bir kombinezon

Üç hafta boyunca birlikte çalıştılar. Kemal damıtıktan kalan koyu gül suyunu kaynattı, süzdü, ipek parçalarını içine yatırdı, renkleri sabitlemek için şap ve sirkeyle denemeler yaptı. Çoğu tutmadı. Biri soluk somon, biri kirli bir mor çıktı. Yirmi üçüncü denemede ipek, kazandan çıkarıldığında tam istedikleri gibiydi: tenin altındaki kana benzeyen, ışıkta derinleşen bir gül pembesi.

Akşamları kazanlar soğurken damıtımevinin taş basamaklarında oturup konuştular. Kemal ona yirmi beş yaşında, Ankara’da bir pasajın vitrininde gördüğü bir sabahlığı anlattı; ipek, kenarı kuş tüyü işlemeli, fiyatı iki aylık maaşı kadar. Her gün işe giderken önünde durmuş, dikiş yerlerini, kumaşın ışıkta nasıl döndüğünü ezberlemişti. “Bir gün vitrin boşaldı,” dedi. “Birisi almıştı. Ben o gün yas tuttum. Neye yas tuttuğumu bilmeden.”

Hande ona ilk müşterisini anlattı: altmış iki yaşında, emekli bir hâkim hanım. Kimse için değil, yalnızca kendisi için güzel bir şey istemişti. “Ölçüsünü alırken ağladı,” dedi Hande. “Kırk yıldır kimse ona bu kadar dikkatle bakmamış. O gün anladım ki benim işim kumaş dikmek değil. Bakışa yer açmak.”

Kemal ona baktı; gül kokulu akşamın içinde, yavaşça. “Ben de bakışa yer arıyordum galiba,” dedi. “Utanmadan bakabileceğim bir yer.”

“Buldun mu?”

“Bilmiyorum,” dedi Kemal. “Henüz kimse bana bakmama izin vermedi.”

Hande cevap vermedi, ama ertesi sabah kartelanın bütün dantel parçalarını onun masasına bıraktı ve yanına bir not ekledi: Hangisi en güzel? Dürüst ol. Kemal akşama kadar her birini ışığa tuttu, kenarlarını parmak uçlarıyla yokladı ve notun altına tek bir kelime yazdı: Fisto.

Hande o akşam damıtımevinin arkasındaki küçük misafirhanede dikiş makinesinin başına oturdu ve sabaha kadar çalıştı. Ertesi gün, hasat bitmiş, işçiler gitmiş, tarlalar dikenli yeşil sıralara dönmüşken Kemal’i misafirhaneye çağırdı.

“Provaya ihtiyacım var,” dedi kapıda. “Bir kumaşın nasıl durduğunu askıda göremezsin, bir bedende görürsün. Ve bir de bakan bir göz lazım. Gerçekten bakan.”

Kemal eşikte kaldı. “Emin misiniz? Bunu benden istemek zorunda değilsiniz.”

“Zorunda değilim,” dedi Hande. “İstiyorum. Kurallarım şunlar: Ben ne zaman ‘yeter’ dersem, provamız biter. Sen ne zaman rahatsız olursan, söylersin. Ve dokunmadan önce sorarsın. Her seferinde.”

“Her seferinde,” dedi Kemal.

Kemal bir an ona baktı, sonra kendi kuralını ekledi. “Benim de bir şartım var. Bir şey seni rahatsız ederse, benim yüzümden ya da bakışımdan, hemen söyle. Ben bakmayı bilirim ama bakılan kişinin ne hissettiğini hiç sormadım. Bu kez sormak istiyorum.” Hande başını salladı; bu cümlenin, iç çamaşırı tasarladığı on yılda bir erkekten duyduğu en güzel cümle olduğunu düşündü.

Hande paravanın arkasına geçti. Kemal pencerenin önündeki sandalyeye oturdu, ellerini dizlerine koydu. Dışarıda akşam ezanı okunuyor, uzakta bir traktör tarladan dönüyordu. Paravanın arkasından ipeğin hışırtısı geldi.

Hande çıktığında Kemal’in nefesi duyulur biçimde kesildi. Gül suyunda boyanmış kombinezon dizlerinin hemen üstünde bitiyordu, kenarları o Denizli danteliyle çevrilmişti, iki ince askısı köprücük kemiklerinin üstünden geçiyordu. Odanın yarı karanlığında renk neredeyse canlıydı.

“Söyle,” dedi Hande. “Ne görüyorsun? Bir tasarımcı gibi değil. Kendin gibi.”

Kemal uzun süre baktı. “Sol askı yarım santim uzun,” dedi sonunda, sesi pürüzlü. “Bir hareket yapsan kayacak.”

Hande gülümsedi. Omzunu çok hafifçe, neredeyse fark edilmeyecek kadar oynattı. Sol askı köprücük kemiğinden aşağı süzüldü, omzunun yuvarlağında durdu. O bir saniye. Kemal’in elleri dizlerinde yumruk oldu.

“Yarım santim uzun değil,” dedi Hande. “Bilerek öyle diktim. Senin için.”

Dokunmadan önce sor

Kemal ayağa kalktı, ona doğru bir adım attı ve durdu. “Dantelin kenarına dokunabilir miyim?”

“Dokunabilirsin.”

Parmak uçları önce kumaşın kenarına, fistoların üstüne dokundu, öyle hafif ki Hande dokunuşu dantelden çok teninde hissetti. Sonra parmakları kayan askıyı buldu. “Bunu yerine koyabilir miyim?”

“Hayır,” dedi Hande, nefesi titreyerek. “Ama öbürünü indirebilirsin.”

Kemal’in parmakları sağ omzuna çıktı, ince ipek askıyı tuttu ve onu, bir şişe gül yağını süzerken kullandığı o sonsuz sabırla, milim milim aşağı indirdi. Hande gözlerini kapadı. Gül kokusu, ipeğin serinliği, tenine değen o nasırlı ama inanılmaz dikkatli parmaklar. Kemal’in dudakları açıkta kalan omzuna değdiğinde Hande’nin dizleri gevşedi ve ona yaslandı.

“Yeter demeyecek misin?” diye fısıldadı Kemal.

“Daha değil,” dedi Hande. “Belki hiç.”

Pencereden süzülen son ışık söndü. Paravanın arkasında, dikiş makinesinin üstünde, yirmi iki başarısız deneme yan yana katlanmış duruyordu; o gece hiçbiri yerinden kıpırdamadı, ama yirmi üçüncüsü, sabah olduğunda, odanın bambaşka bir köşesinde bulunacaktı.

Sabah, ilk ışıkta, Kemal pencerenin önündeki sandalyede oturmuş, kombinezonu dizlerinin üstüne sermiş, sol askının dikişini inceliyordu. Hande yataktan onu izledi; bir adamın bir kumaşa bu kadar şefkatle bakabileceğini görmek, ona bütün meslek hayatının en güzel iltifatı gibi geldi. “Ne yapıyorsun?” diye sordu. “Ölçüyorum,” dedi Kemal, başını kaldırmadan. “Yarım santimi. Ömrümün geri kalanında hatırlamak istiyorum.”

Ankara’ya döndüğünde Hande koleksiyonun adını değiştirdi. Kataloğun ilk sayfasına, gül pembesi kombinezonun fotoğrafının altına tek bir cümle yazdırdı ve o cümleyi bir kişiden başka kimse tam olarak anlamadı.

Sol askı yarım santim uzundur; bilerek.

Koleksiyonun Ankara'daki ilk gösteriminde, ön sırada oturan bir adam her askı kaydığında başını önüne eğip gülümser.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Denizli’de Dantel Tüccarının Utandığı Koleksiyon 6 dk okuma · Okumaya başla →