Tabeladaki Eksik Harf ve Eczacının Kararı

Fırtına, Feride’nin eczanesinin tabelasından yalnızca bir harf kopardı: Z. Sabah kepengi kaldırdığında Tepebağ’ın dar sokağına bakan eski, el boyaması tabelada artık “EC ANE” yazıyordu; arada, eksik bir dişin bıraktığı boşluk gibi bir aralık. Kırk bir yaşındaki Feride Okur, elinde anahtarlarla kaldırımda durdu ve o boşluğa uzun uzun baktı. Ona bir şeyi hatırlatıyordu ama neyi olduğunu bulamadı.

Tabela, eczaneyi devraldığında oradaydı; yirmi yıllık, ahşap zeminli, harfleri altın yaldızla çevrelenmiş, köşelerinde küçük lale motifleri olan bir tabela. Komşu esnaf ona bir isim verdi: “Tabelacı Nuri’ye git. Adana’da hâlâ elle harf yazan bir o kaldı.”

Fırçanın ucundaki sabır

Nuri Tan, Kazancılar Çarşısı’nın arkasında, bakırcıların çekiç seslerinin duvarlardan sızdığı küçük bir atölyede çalışıyordu. Kırk dört yaşındaydı; uzun parmaklı, saçları kırlaşmış, gömleğinin cebinde her zaman üç ayrı kalınlıkta fırça taşıyan bir adamdı. Feride’nin anlattıklarını dinledi, sonra başını kaldırıp gülümsedi.

“O tabelayı ben yazdım,” dedi. “Yirmi yıl önce. Yirmi dört yaşındaydım, ustamın yanında kalfaydım. Sol köşedeki lalenin yaprağı biraz eğridir; elim titremişti.”

Feride güldü, ilk kez günlerdir. “Fark etmemiştim.”

“Kimse fark etmez,” dedi Nuri. “Ama ben her geçtiğimde bakarım.”

Atölye, Feride’nin ömründe gördüğü en düzenli dağınıklıktı. Duvarlarda yarım kalmış levhalar, bir köşede eski bir berber dükkânının yaldızlı camı, raflarda renklerine göre dizilmiş yüzlerce boya kavanozu. Tezgâhın üstünde, Nuri’nin üzerinde çalıştığı bir kahvehane tabelası duruyordu; harflerin yarısı bitmiş, yarısı yalnızca kurşun kalemle çizilmiş bir iskeletti. Feride ona dokunmak istedi, dokunmadı.

Nuri tabelayı yerinden indirmedi. Orijinal boyanın üstüne, aynı kalınlıkta, aynı eğimde bir harf yazmak için gece gelmesi gerektiğini söyledi; gündüz sokak çok kalabalıktı, ışık çok sertti. Böylece üç gece boyunca, eczane kapandıktan sonra, Feride kepengi yarıya indirip içeride oturdu ve Nuri merdivenin üstünde, bir el lambasının ışığında, Z harfini yeniden doğurdu.

İlk gece konuşmadılar. İkinci gece Feride ona çay götürdü ve merdivenin dibinde oturdu. Nuri fırçasını boya kabına batırırken ona bir harfin nasıl yazıldığını anlattı: önce iskelet, sonra gövde, sonra gölge, en son altın. “Acele edersen harf düşer,” dedi. “Fırtına filan gerekmez. Kendi kendine düşer.”

“Benim hayatım gibi,” dedi Feride, ve söylediğini fark ettiğinde dudaklarını ısırdı.

Nuri fırçayı durdurdu, aşağı baktı. Hiçbir şey sormadı. Bu, Feride’nin anlatmasını kolaylaştırdı.

O gece eve döndüğünde Feride uzun süre aynanın karşısında durdu. Saçlarının arasındaki ilk beyaz telleri, gözlerinin kenarındaki ince çizgileri, eczane önlüğünün bıraktığı yorgun duruşu inceledi. Kırk bir yaşındaydı ve en son ne zaman biri ona, onu gerçekten görerek baktığını hatırlamıyordu. Merdivenin üstündeki adam, yalnızca bir saat boyunca, ona harfleri anlatırken bakmıştı; ama o bakışın içinde Feride kendini bir tabela gibi değil, bir insan gibi hissetmişti.

Evin içindeki boşluk

On beş yıllık bir evlilikti. Selim iyi bir adamdı; kötü bir şey yapmamıştı, kimseyi incitmemişti. Ama bir yerde, belki altı yıl önce, belki yedi, ikisi aynı evin içinde iki ayrı tabela gibi asılı kalmışlardı. Selim bir lojistik şirketinde bölge müdürüydü, ayda yirmi gün yoldaydı. Evde olduğunda televizyonun karşısında uyuyakalıyordu. Feride onu uyandırmıyordu. Bir yıldır ayrı odalarda yatıyorlardı ve ikisi de bunu bir kez bile konuşmamıştı. Kavga yoktu. Yalnızca, çok uzun zamandır, hiçbir şey yoktu.

“Ona söyledin mi?” diye sordu Nuri, üçüncü gece. “Bunu bana anlattığın gibi.”

“Hayır,” dedi Feride. “Söylersem bir şey değişmek zorunda kalacak. Ben de hâlâ bilmiyorum ne değişsin istediğimi.”

Nuri merdivenden indi. Z harfi bitmişti; altın yaldızı lambanın ışığında taze bir yara kabuğu gibi parlıyordu. Feride ona baktı, sonra Nuri’ye. Aralarında bir metre vardı. Nuri boyalı ellerini bir beze silerken sessiz kaldı.

“Bir şey söyleyeceğim,” dedi sonunda. “Ve ne cevap verirsen ver, bu tabela yarın sabah güzel görünecek.” Durdu. “Üç gecedir bu merdivenin üstünde, harfi değil seni düşünüyorum. Bu yaşta, böyle bir şeyi hissetmeyi beklemiyordum. Ama sana bir şey yapmayacağım, Feride. Evlisin. Kararı sen vermeden, ben bir adım bile atmam. Ve bu kararı yalnızlıktan değil, gerçekten istediğin için vermeni isterim. Harf gibi. Acele edersen düşer.”

Feride bir süre sustu. Sonra kalktı, çantasını aldı ve kapıya yürüdü. “Haklısın,” dedi, sesi titreyerek. “Düşünmem lazım.”

Kepengi kaldırdı ve gitti. Nuri arkasından bakmadı. Lambayı topladı, merdiveni katladı ve sabah ezanından önce eve döndü.

Altın yaldız

Feride bir hafta boyunca düşündü. Selim’in evde olduğu üç akşam, onunla aynı masada yemek yedi ve ona bakarken kendine dürüstçe sordu: Seni hâlâ istiyor muyum? Cevap, onu korkutacak kadar netti. Selim’e kızgın değildi. Onu suçlamıyordu. Ama onu istemiyordu, uzun zamandır istemiyordu ve kendini bu evliliğin içinde bir tabela gibi asılı tutmanın, kimseyi korumadığını, yalnızca ikisini birden kuruttuğunu anlıyordu. Selim’le konuşacaktı. Bunu kendine söz verdi. Ama önce, yıllardır ilk kez, kendi istediği bir şeyi seçecekti.

Perşembe akşamı Selim yolculuktan döndü. Kapıda ayakkabılarını çıkarırken, yorgun bir sesle, “Tabelayı yaptırmışsın,” dedi. “Güzel olmuş. Hiç düşmemiş gibi.” Sonra koltuğa uzandı ve haberlerin ortasında uyuyakaldı. Feride mutfağın kapısında durup onu izledi. Üstüne bir battaniye örttü, televizyonun sesini kıstı. Selim’in yüzü uykuda yumuşamıştı; on beş yıl önce Seyhan’ın kıyısında ona evlenme teklif eden o genç adamın yüzünün bir gölgesi hâlâ oradaydı. Feride onu sevmişti. Belki bir yanıyla hâlâ seviyordu; bir eski dostu, bir eski evi sever gibi. Ama “hiç düşmemiş gibi” sözü kulağında çınladı. Bir şey düşmüştü. Yıllar önce. Ve ikisi de fark etmemiş gibi yapmıştı.

Sekizinci akşam, eczane kapandıktan sonra Kazancılar Çarşısı’nın arkasındaki atölyenin kapısını çaldı. Elinde bir şey vardı: fırtınanın kopardığı eski Z harfi. Bir haftadır çantasında taşımıştı.

Nuri kapıyı açtığında onu görünce hiçbir şey söylemedi. Yalnızca kenara çekildi.

“Düşündüm,” dedi Feride. İçeri girdi, eski harfi tezgâhın üstüne, fırçaların ve boya kutularının arasına bıraktı. “Bu benim kararım. Yalnızlıktan değil. Acele de etmedim. Bir hafta boyunca her gece sordum kendime.” Ona döndü. “Seni istiyorum, Nuri. Ve bunu, buradan çıktığımda da bileceğim.”

Nuri bir adım attı, sonra durdu. “Emin misin?”

“Bu hayatta emin olduğum çok az şey var,” dedi Feride. “Bu onlardan biri.”

Nuri onun yüzünü iki eliyle tuttu. Parmakları terebentin ve altın yaldız kokuyordu. Onu öptüğünde Feride gözlerini kapadı ve on beş yıldır ilk kez, bir öpücüğün içinde başka hiçbir yerde olmak istemediğini fark etti. Nuri’nin dokunuşları, bir harfin iskeletini çizer gibi yavaş, sabırlı ve kararlıydı. Önce omuzları, sonra sırtının çizgisi, sonra belinin kıvrımı. Feride onun gömleğinin düğmelerini çözerken parmaklarına bulaşan altın tozuna güldü. Nuri de güldü ve onu bir kez daha öptü, bu kez daha derin, daha aç. Tezgâhın üstündeki lamba sallandı, gölgeler duvarlarda büyüdü, bakırcıların çekiç sesi çoktan susmuştu. Atölyenin arka odasının kapısı kapandığında, ışık eski Z harfinin üstünde son kez parladı ve söndü.

Sabah Feride eczanenin kepengini kaldırdığında tabelaya baktı. “ECZANE.” Kusursuz. Kimse, hiçbir zaman, o harfin bir hafta önce orada olmadığını bilmeyecekti.

Ama Feride yaklaştığında bir şey fark etti: Sol köşedeki lalenin yaprağı artık eğri değildi. Ve sağ köşede, yirmi yıldır orada olmayan küçük, ince, altın yaldızlı ikinci bir lale açmıştı. Bazı boşluklar, diye düşündü Feride, doldurulmak için değil, birinin oraya yeni bir şey çizmesi için kalır.

Kış geldiğinde Feride'nin eczanesinin camına, kimsenin anlamadığı küçük, altın yaldızlı bir harf yapıştırılacaktır.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Kaş’ta Dördüncü Gecenin Tuzlu Sessizliği 6 dk okuma · Okumaya başla →