Şavşat Ormanında Kayda Geçmeyen Gece Misafiri

Lâl Erkan’ın kayıt cihazı, Şavşat’ın yukarısındaki ladin ormanında, gece ikiyi on yedi geçe, bir kalp atışı duymadığı bir sesi kaydetti. Bir adam sesiydi; alçak, yavaş, eski bir Türkçeyle konuşan. “Kulaklığınızı çıkarın,” diyordu ses. “Yoksa beni yalnızca makineniz duyacak.”

Lâl otuz dört yaşında bir ses kayıtçısıydı. Belgeseller için doğanın gece seslerini topluyordu: ladinlerin arasından geçen rüzgârı, Karagöl’ün kıyısında çatırdayan buzu, bir baykuşun kanat çırpışını. Üç haftadır Artvin’in bu ıssız yamacında, terk edilmiş bir yayla evini kiralamış, her gece ormanın derinliklerine mikrofonlarını kuruyordu. Korkak biri değildi. Ama kulaklığını çıkardığında ve önündeki karanlıkta, iki ladinin arasında, solgun yüzlü uzun bir adamın durduğunu gördüğünde, nefesi bir an boğazında takıldı.

“Korkmayın,” dedi adam. “Size bir adım bile yaklaşmayacağım. Siz istemedikçe.”

Davet edilmeden giremeyen adam

Adı Arsen’di. Kırk yaşında görünüyordu, belki biraz fazlası; siyah saçlarının şakaklarında gümüş teller, uzun parmakları, yüzünün ay ışığında neredeyse mavi duran bir solgunluğu vardı. Kaç yaşında olduğunu sorduğunda Lâl’e yalnızca gülümsedi. “Saymayı bıraktım,” dedi. “Bu yamaçtaki en yaşlı ladini fidanken tanıdım.”

Lâl ona inanmadı. Ama kayıt cihazının ekranına baktığında, adamın konuştuğu her saniyede ses dalgasının dümdüz bir çizgi olduğunu, yalnızca kendi sesinin ve rüzgârın orada titreştiğini gördü. Makine onun sesini yalnızca o ilk cümlede, sanki istediği için, bir kez kaydetmişti.

“Ne istiyorsunuz?” diye sordu Lâl.

“Konuşmak,” dedi Arsen. “Üç haftadır her gece ormanıma kulak veriyorsunuz. Ben de sizi dinliyorum. Mikrofonunuza fısıldadığınız şeyleri. Kendi kendinize konuştuğunuzu. Gece ikide bir türkü mırıldandığınızı. Kimse sizi duymuyor sanıyorsunuz. Ben duyuyorum.”

Lâl’in yanakları yandı. Gerçekten de gece yarıları, ormanın sessizliğine dayanamadığında, hiçbir kitapta yazmayan, kendi uydurduğu türküleri mırıldanırdı.

“Ve şimdi ne olacak?”

“Hiçbir şey,” dedi Arsen. “Benim türüm hakkında bildiğiniz hikâyelerin çoğu yanlış. Ama bir tanesi doğru. Davet edilmeden hiçbir eşikten geçemem. Ne bir evin kapısından, ne bir insanın içinden. Siz beni çağırmadıkça ben bu iki ladinin arasında durur, sonra giderim.”

Lâl uzun süre ona baktı. Rüzgâr dallarda alçak bir ıslık çaldı. Uzakta bir baykuş öttü.

“Yarın gece,” dedi sonunda. “Saat ikide. Yayla evinin kapısında.”

Eşikteki kırk adım

Bütün gün uyuyamadı. Kaydı defalarca dinledi; o tek cümle her seferinde aynı tını, aynı eski vurguyla çıkıyordu, sonrası ise dümdüz bir çizgiydi. Ankara’daki yapımcısı Okan’ı aradı, sonra telefonu çalmadan kapattı. Ne diyecekti? “Ormanda kayda geçmeyen bir adamla tanıştım, yarın gece onu eve çağırdım” mı? Öğleden sonra Şavşat çarşısına indi, bir kavanoz kestane balı, bir paket kuru üzüm ve neden aldığını bilmediği beyaz bir mum aldı. Yokuşu tırmanırken kalbinin hızı, yüz metrelik eğimle açıklanamayacak kadar yüksekti.

Ertesi gece Lâl sobayı yaktı, iki kupa ıhlamur demledi, sonra birini dökmesi gerektiğini fark edip güldü. Saat ikide kapının önünde ayak sesi duymadı; yalnızca eşiğin hemen ötesinde, karanlıkta, bir varlığın beklediğini hissetti.

Kapıyı açtı. Arsen oradaydı, ellerini önünde kavuşturmuş, eşiğin dışında.

“Bunu söylemem lazım mı?” dedi Lâl. “Yüksek sesle?”

“Evet.”

“İçeri gelin, Arsen.”

Adam eşikten geçerken derin bir nefes aldı, sanki uzun bir yürüyüşün sonuna gelmiş gibi. Sobanın yanındaki tahta sandalyeye oturdu. Ateşin ışığı yüzüne düşünce Lâl ilk kez gözlerini gerçekten gördü: koyu, neredeyse siyah, ama içinde bir yerde, çok derinde, sönmeye yüz tutmuş bir kehribar.

Konuştular. Saatlerce. Arsen ona ormanın iki yüz yıl önceki seslerini anlattı: kurt ulumalarını, bir zamanlar bu yamaçta dönen su değirmenini, Gürcü köylülerin hasat şarkılarını. Lâl ona kendi kayıtlarını dinletti; Arsen her birini gözleri kapalı, sanki bir dua dinler gibi dinledi.

“Bu sesleri bir daha duyamayacağımı sanıyordum,” dedi. “Siz onları saklıyorsunuz.”

“Ve siz?” diye sordu Lâl. “Sizin sesiniz neden kayda geçmiyor?”

“Çünkü ben zaten çoktan geçtim,” dedi Arsen. “Benden geriye bir iz kalmaz. Ne aynada, ne kayıtta. Yalnızca hatırlayanların aklında.”

“Hiç yalnız kalmaktan sıkılmadınız mı?” diye sordu Lâl.

Arsen uzun süre sobanın içindeki alevlere baktı. “Yalnızlık benim için bir oda gibi,” dedi. “Yüzyıllardır içinde oturuyorum. Kapısını kimse çalmıyor, çünkü kimse orada bir kapı olduğunu bilmiyor. Siz mikrofonlarınızı kurduğunuzda, ilk kez biri o kapının önünde durdu.”

Lâl kalktı, onun önüne geldi. Sobanın sıcaklığı sırtını, Arsen’in serinliği yüzünü yalıyordu. “Size dokunmak istiyorum,” dedi. “Bu da bir davet sayılır mı?”

Arsen başını kaldırdı. Sesi bir fısıltıydı. “Sayılır. Ama size bir şey söylemeliyim önce. Size dokunursam, bir şey isteyeceğim. Bir damla. Yalnızca bir damla, ve yalnızca siz verirseniz. Ondan fazlasını asla almam. Ve ‘karagöl’ derseniz, ne yapıyor olursam olayım, o anda dururum.”

Lâl onun soğuk elini aldı, kendi boynuna, nabzının attığı yere götürdü. “Bir damla,” dedi. “Ve kelimeyi biliyorum.”

Kayıtta kalan sessizlik

Arsen’in dudakları bir buz parçası gibi soğuktu, ama öpücükleri değildi. Lâl’in teninde, köprücük kemiğinden kulağının altına uzanan bir yol çizdi; her durakta bekledi, her bekleyişte Lâl başıyla ona izin verdi. Sobanın ateşi çatırdadı. Pencerenin dışında ladinler rüzgârda inledi.

Sonra o an geldi. Lâl, Arsen’in nefesinin boynunda durduğunu, beklediğini hissetti. “Evet,” dedi. Bir iğne batması kadar ince, sıcak bir acı; sonra acının yerini alan, bütün bedenine yayılan, adını koyamadığı derin bir sıcaklık. Arsen hemen çekildi, söz verdiği gibi; dudakları kızarmış, gözlerindeki kehribar şimdi alev gibi parlıyordu.

“Bir damla,” dedi, sesi titreyerek.

“Biliyorum,” dedi Lâl. Ve onu kendine çekti.

Yayla evinin tek odasında, sobanın kızıl ışığında, Lâl onun soğuk tenini kendi sıcaklığıyla ısıttı. Arsen ona, yüzyıllardır kimseye dokunmamış birinin hem açlığıyla hem de sonsuz bir özeniyle dokundu. Bir ara Lâl onun göğsüne kulağını dayadı ve hiçbir şey duymadı; ne bir atış, ne bir kıpırtı. Yine de o sessizlik, ona duyduğu en canlı ses gibi geldi. Soba sönmeye yüz tuttuğunda ikisi de fark etmedi. Kül grileşti, oda karardı ve gece, ormanın içinde, kimsenin duymadığı bir türkü gibi akıp gitti.

Lâl uyandığında güneş ladinlerin tepesinden yükseliyordu. Sobanın külü soğumuştu, pencerenin camında ince bir kırağı vardı ve ormandan, her sabah olduğu gibi, ağaçkakanların ilk vuruşları geliyordu. Yanında kimse yoktu. Boynunda, nabzının üstünde, iğne ucu kadar küçük bir iz duruyordu; acımıyordu.

Masanın üstünde, kayıt cihazının yanında, kâğıda eski harflerle yazılmış kısa bir not vardı: Her gece ikide, aynı eşikte. Siz çağırdıkça.

Lâl cihazı açtı, gecenin kaydını dinledi. Sobanın çatırdaması. Kendi nefesi, kendi kahkahası, kendi sesiyle söylediği o tek kelime: “Evet.” Ve arada, onun konuştuğu bütün o saatlerin yerinde, uzun, derin, kusursuz bir sessizlik.

Belgeselin son sahnesine o sessizliği koydu. İzleyenler orada hiçbir şey olmadığını sandı.

Belgeselin galasında, karanlık salonun en arka sırasında oturan solgun bir izleyici, sessiz sahne gelince yalnızca kendisinin duyduğu bir türküyü mırıldanacak.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Ateş Opalini Gün Işığına Kim Tutacak? 6 dk okuma · Okumaya başla →