Kop’un Kartalı Bu Gece Yayına Bağlanmadı

“Kop’ta tipi başladı, dostlar. Zincirsiz çıkmayın, kamyonlar Aşkale tarafında bekletiliyor. Kop’un Kartalı’ndan son rapor: görüş elli metre, yol buz tutuyor.” Leyla Akın bu cümleleri bir yıldır her gece, Bayburt’un tek yerel radyosunun dar stüdyosunda, mikrofona eğilerek okuyordu. Bu gece ise radyosu açık, arabasının direksiyonu elinde, tam da o cümlenin içindeydi.

Otuz altı yaşındaydı. Sekiz yıldır gece programı yapıyordu; insanların uykusuz saatlerine eşlik eden, şarkı aralarında yol durumu okuyan, dinleyicilerin hikâyelerini dinleyen bir sesti. Bu gece son yayınını yapmış, stüdyonun anahtarını bırakmış, Erzurum havalimanına doğru yola çıkmıştı. Sabah yedideki uçakla Ankara’ya, büyük bir radyonun sabah kuşağına gidecekti. Geçidin ortasında, arabanın arkası yavaşça kayıp hendeğe oturduğunda, saat gece yarısını yirmi geçiyordu.

Kop’un Kartalı kimdi?

Bir yıldır her gece saat on bire doğru radyonun telefonu çalardı. Hattın ucundaki ses kendini hep aynı adla tanıtırdı: Kop’un Kartalı. Derin, biraz boğuk, kelimeleri acelesiz söyleyen bir erkek sesi. Geçitteki yol durumunu, buzlanmayı, bekleyen tırları anlatır, sonra her zaman aynı şarkıyı isterdi: kar altında bekleyen bir sevgiliyi anlatan, ağır, eski bir uzun hava. Leyla ona adını sormuştu, mesleğini sormuştu, yüzünü hiç görmediği bu adama bir yıl boyunca canlı yayında yüz kez takılmıştı. Kartal hiçbir soruya doğrudan cevap vermemişti. “Ben yolda biriyim, Leyla Hanım,” derdi. “Siz de yolda olanların sesisiniz. Bu kadarı yeter.”

Bayburt’ta bir yıl boyunca kim olduğunu tahmin etmeye çalışmıştı. Karayollarından bir greyder şoförü, bir jandarma astsubayı, bir otobüs muavini. Her sesi dinlemişti çarşıda, fırında, postanede. Hiçbiri o değildi. Bu gece, son yayının son dakikasında, mikrofona eğilip “Kartal, bu gece de oradaysan, hoşça kal,” demişti. Telefon çalmamıştı. Bir yıldır ilk kez çalmamıştı. Leyla stüdyodan çıkarken bunun neden bu kadar canını acıttığını kendine sormamış, bavulunu bagaja atıp yola koyulmuştu.

Şimdi hendekte, motor çalışır durumda, kaloriferin cılız sıcağında telefonuna baktı. Çekmiyordu. Dışarıda kar yatay yağıyordu. Elli metre bile yoktu görüş; belki yirmi. Leyla kendi okuduğu cümleleri düşündü ve ilk kez, o cümlelerin bir gece kendisinin başına gelebileceğini anladı.

Kırk dakika sonra karın içinden sarı bir ışık belirdi. Dönen, yanıp sönen, sonra iyice yaklaşan bir ışık. Bir çekici kamyonu. Arabanın yanına yanaştı, kapısı açıldı ve tipinin içinden kalın bir montun içinde, kar maskesi alnına sıyrılmış bir adam indi. Leyla camı indirdi.

“İyi misiniz?” diye sordu adam. “Bir yeriniz yaralı mı?”

Leyla cevap veremedi. Çünkü o sesi tanıyordu. Bir yıldır, her gece saat on birde, kulaklıklarının içinden tanıyordu.

Kabindeki kalorifer neden hiç kapanmadı?

Adamın adı Cem’di. Otuz sekiz yaşındaydı, Bayburt’ta çekici işletiyor, kışın geçitte mahsur kalanları çıkarıyordu; on yıldır. Arabayı hendekten çıkarmak için halatı bağlarken yüzünü ilk kez farın ışığında gördü Leyla: kar tutmuş kirpikler, soğuktan kızarmış yanaklar, bir yıldır hayal ettiği hiçbir yüze benzemeyen ama tam da o sese ait olduğu hemen belli bir yüz.

“Kartal,” dedi Leyla, kendi sesine şaşırarak.

Cem durdu. Halatı elinden bıraktı. Uzun bir süre ona baktı; tipinin içinde, sarı ışığın altında. “Bu gece son yayınınızdı,” dedi. “Dinledim. Ankara’ya gidiyorsunuz. Arayamadım; geçitte iki tır yan yatmıştı, telsizden başımı kaldıramadım. Sonra radyoda bu gece Erzurum yoluna çıkacağınızı söylediniz. Ben de kamyonu geçidin bu yakasına çevirdim, her hendeğe tek tek baktım.”

“Sabah yedide uçak.”

Cem başını salladı, sonra yeniden halata eğildi. Arabayı çıkardı, kendi kamyonunun arkasına bağladı. Ama telsizinden gelen ses planı bozdu: Karayolları geçidin iki yanını da kapatmıştı. Kar küreme araçları ancak sabaha karşı geçebilecekti. Kimse ne yukarı ne aşağı gidebiliyordu.

“Benim kabinim daha sıcak,” dedi Cem. “Sizin arabanın egzozu kara gömülmüş, içinde beklemek güvenli değil. Benim egzoz yukarıda, camı da aralık tutarız. Ama siz bilirsiniz. İsterseniz kendi arabanızda oturun, ben her yarım saatte bir egzozunuzu temizlerim.”

Leyla kamyonun kabinine tırmandı.

İçerisi küçüktü, sıcaktı, motor yağı ve portakal kabuğu kokuyordu. Ön camda donmuş kar çiçekleri. Ön panelin üstünde bir termos, iki karton bardak ve eski, kasetçalarlı bir radyo. Cem termostan ıhlamur doldurdu, bir bardağı ona uzattı.

“Neden hiç adınızı söylemediniz?” diye sordu Leyla.

Cem bardağını iki avucunun arasında tuttu. “Çünkü sesimi seviyordunuz,” dedi. “Yayında anlıyordum bunu. Takılmalarınızdan, güldüğünüz yerlerden. Ben de bir yüzün o sesi bozacağından korktum. Çekici şoförüyüm, Leyla Hanım. Ellerim her zaman yağlı. Sizin sesiniz bütün şehre gece şiiri okuyor.”

“Neden her gece o şarkı?” diye sordu Leyla.

Cem camdaki kar çiçeklerine baktı. “On yıl önce bu geçitte bir arkadaşımı kaybettim. Tırı buzda kaydı, çekici sabaha kadar gelemedi. O gece radyoda o şarkı çalıyormuş, sonra öğrendim. Ertesi kış çekiciyi aldım. O şarkıyı istiyorum ki o saatte yolda olan herkes, birinin uyanık olduğunu bilsin.” Durdu. “Sonra bir gece sen o şarkıyı çaldıktan sonra bir şey söyledin. ‘Kartal, iyi ki varsın,’ dedin. Bir yıldır o cümle için arıyorum.”

Leyla bardağı bıraktı. Uzanıp onun ellerini avuçlarına aldı. Gerçekten yağlıydılar; tırnak diplerinde siyah izler, avuçlarında halat yanıkları. Sıcaktılar.

“Ben de senin yüzünü hayal ettim,” dedi. “Bir yıl boyunca. Hiçbiri bu kadar iyi değildi.”

Cem ona döndü. Kabinin loş ışığında gözleri ıslak parlıyordu. “Sabah uçağınız var,” dedi. “Bu geceyi bir şeye dönüştürmemeliyiz belki. Size hiçbir şey sormuyorum. İsterseniz sabaha kadar yalnızca konuşuruz.”

“Bir yıl konuştuk,” dedi Leyla. Onun elini bıraktı, yüzüne dokundu; soğuktan kızarmış yanağına, kar suyunun kuruduğu kirpiklerine. “Ben istiyorum, Cem. Sen?”

“Bir yıldır,” dedi Cem. Sesi radyodaki gibiydi ama şimdi yalnızca ona söylüyordu.

Sabah, geçit açıldığında

Öpücük ıhlamur ve soğuk hava tadındaydı. Kabin dardı; dirsekleri vitese, dizleri torpidoya çarptı, ikisi de güldü. Cem koltuğu geriye itti, Leyla’yı kendine çekti; montların fermuarları birbirine takıldı, Leyla onunkini kendi elleriyle açtı. Altındaki kazağın içinde Cem’in teni sıcaktı, motorun titreşimi ikisinin de bedenine yayılıyordu. Her dokunuştan önce Cem durdu, onun yüzüne baktı; Leyla her seferinde onun elini biraz daha ileri götürdü.

Dışarıda tipi uğulduyordu. Kar, kabinin camlarını yavaş yavaş örttü; önce ön camı, sonra yan camları, en sonunda dünyayı. Yalnızca aralık bırakılan camdan içeri ince bir soğuk sızıyordu ve o ince soğuk, aralarındaki sıcağı daha da belirgin kılıyordu. Ön paneldeki radyo kısık sesle çalıyordu; Leyla’nın kendi kaydedilmiş programının tekrarı. Kendi sesini, bir yabancının kollarında, ama artık yabancı olmayan birinin kollarında dinledi ve güldü. Cem uzanıp radyoyu kapattı. Kabin karanlığa ve nefese kaldı. Buğu, camdaki son boşluğu da kapladı.

Sabaha karşı beşte kar küreme araçlarının turuncu ışıkları göründü. Geçit açılıyordu. Cem motoru ısıttı, egzozu bir kez daha kontrol etti, sonra yanındaki koltuğa döndü. Leyla montuna sarınmış, saçları dağınık, onun eline bakıyordu.

“Erzurum’a seni yetiştirebilirim,” dedi Cem. “Yedideki uçağa. Söz veriyorum, yetiştiririm.”

Leyla uzun süre sustu. Camdaki buğuya parmağıyla küçük bir kartal çizdi. Sonra telefonunu çıkardı; şebeke gelmişti. Ankara’daki radyonun program müdürüne bir mesaj yazdı, sildi, yeniden yazdı. Gönderdi.

“Ne yazdın?” diye sordu Cem.

“Bir ay sonra başlayabileceğimi. Ya da hiç.” Leyla telefonu cebine koydu. “Bayburt radyosunun gece programının yeni bir sunucu aradığını biliyor musun? Bir de muhabir. Geçitten canlı bağlanan, sesi derin, adını söylemeyen biri.”

Cem bir süre ona baktı, bir şey söylemedi. Sonra telsizi eline aldı, düğmeye bastı ve her gece radyoya bağlandığı o derin, acelesiz sesle konuştu: “Merkez, Kop’tan bildiriyorum. Hendekteki araç çıkarıldı. Sürücü iyi. Sürücü, sanırım, kalıyor.”

Cem güldü, vitesi taktı. Çekici, arkasında Leyla’nın arabasıyla, yavaşça Bayburt’a doğru döndü. Ön camdaki buğu kartal, güneş yükseldikçe eriyip silindi; ama ikisi de o sabah radyoyu açtığında aynı cümleyi duydu: “Kop geçidi ulaşıma açılmıştır. Kartal yuvasına döndü.”

Leyla'nın Bayburt'taki ilk yeni programında stüdyonun telefonu çalar; hattın ucundaki ses bu kez kendini Kartal olarak değil, başka bir adla tanıtır.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Radyosu Çalmayan Kupa ve Gece Yarısı Frekansı 6 dk okuma · Okumaya başla →