Gerede Çıkışında Kasası Mühürlü Kamyon

“Mühür numaranız sıfır dört yedi ile bitiyor, değil mi?”

Sevda çorbasından başını kaldırdığında adam karşısındaki sandalyeye çoktan oturmuştu. Gerede çıkışındaki dinlenme tesisinin lokantası, Bolu Dağı tipiden kapandığı için yolda kalmış şoförlerle doluydu; masalarda sigara içilmeyen ama sigara kokan bir kalabalık, televizyonda kimsenin izlemediği bir haber bülteni, camlarda içerinin buharı. Otuz yedi yaşındaki Sevda Ural, on bir yıldır direksiyondaydı ve bir yabancının, park yerindeki kırk tonluk kamyonunun mühür numarasını ezbere bilmesinin hiçbir iyi açıklaması olmadığını biliyordu.

“Siz kimsiniz?” dedi, kaşığını bırakmadan.

“Cenk,” dedi adam. Kırk yaşlarında, kır saçlı, üstünde sıradan bir mont, ellerinde sıradan olmayan bir sakinlik. “Bu gece biri o mühürü değiştirmeye çalışacak. Ben de buna engel olmaya çalışacağım. Yardımınıza ihtiyacım var.”

Sıfır dört yedi

Sevda’nın kamyonunda Mersin limanından yüklenmiş, İstanbul’a giden, gümrüklü bir konteyner vardı. Kasanın kapısındaki sarı plastik mühür, içindekinin kimse tarafından açılmadığının tek kanıtıydı. Pozantı’daki molada o mühürün etrafında dolaşan iki adamı görmüştü; biri telefonuyla fotoğraf çekiyordu. O andan beri dikiz aynasında siyah bir otomobil vardı. Kâh yaklaşıyor, kâh kayboluyor, ama hep geri geliyordu.

“Kanıtınız ne?” dedi Sevda.

Cenk cebinden bir kimlik çıkarıp masanın altında, yalnızca onun görebileceği şekilde açtı. Gümrük Muhafaza. Fotoğraf, isim, sicil numarası. “İki haftadır bu güzergâhta mühür değiştiren bir şebekeyi izliyoruz. Gümrüklü konteynerleri yolda açıp içine başka şeyler koyuyorlar, sonra sahte bir mühürle kapatıyorlar. Şoför hiçbir şeyden habersiz yoluna devam ediyor. Kapıda yakalanan, onlar değil şoför oluyor.”

Sevda kimliğe uzun uzun baktı. Sonra çorbasını bitirdi, peçeteyle ağzını sildi ve ilk kez gülümsedi. “Pozantı’da ihbarı yapan bendim,” dedi. “Mühür numarasını, siyah arabanın plakasını ve iki adamın eşkâlini ihbar hattına harf harf ben okudum. Benim size değil, sizin bana yardım etmeniz gerekiyordu. Geç kaldınız.”

Cenk’in yüzündeki ifade, bir an, tipide yolunu kaybetmiş bir adamın ifadesiydi. Sonra güldü; kısa, şaşkın, gerçekten eğlenmiş bir kahkaha. “İhbarı yapan şoförü bulmam istenmişti,” dedi. “Erkek sandım.”

“Herkes sanıyor,” dedi Sevda.

Lokantanın camından dışarı baktılar. Siyah otomobil park yerinin girişinde, motoru çalışır halde bekliyordu; egzozundan çıkan beyaz duman, karın içinde bir yılanın nefesi gibi kıvrılıyordu. Sevda farkında olmadan elini çantasına götürdü; içinde bir el feneri, bir çakı ve kamyonun yedek anahtarı vardı. Cenk bunu gördü ama bir şey söylemedi. Yalnızca masanın üstünde ona doğru eğildi. “Bu gece sana söz veriyorum,” dedi. “O kamyona kimse senin iznin olmadan dokunmayacak. Ben dahil.”

Pencereden görünen park yeri

Plan basitti. Tesisin üst katındaki motel odalarından biri park yerini doğrudan görüyordu. Ekip, otoyolun iki çıkışında bekliyordu; Cenk’in görevi, adamlar mühüre dokunduğu an telsizle haber vermekti. Sevda’nın görevi ise odada beklemek ve hiçbir şekilde aşağı inmemekti.

“Kamyon benim,” dedi Sevda, oda kapısı arkalarından kapanırken.

“Hayatın da senin,” dedi Cenk. “Ben onunla ilgileniyorum.”

Odanın ışığını yakmadılar. Pencerenin önüne iki sandalye çektiler; dışarıda kar, sarı sokak lambalarının altında yan yatmış bir perde gibi akıyordu. Park yerindeki kamyonlar beyaz tümseklere dönüşmüştü, yalnızca Sevda’nınkinin kasa kapısı, Cenk’in birkaç dakikada bir dürbünle kontrol ettiği o sarı mühürle, karanlıkta bir göz gibi parlıyordu.

Gece yarısına doğru kapı çalındı. İkisi birden donup kaldı. Cenk elini montunun içine götürdü, Sevda’ya duvarın dibine geçmesini işaret etti. İkinci vuruş daha sertti. Sevda nefesini tuttu; içinden kamyonun anahtarını, kabindeki kriko kolunu, dikiz aynasındaki o siyah karaltıyı geçirdi. Cenk kapıyı bir karış araladı. Koridorda, elinde bir tepsiyle, uykulu gözlü bir tesis görevlisi duruyordu. “Abla, müdür bey gönderdi,” dedi. “Yolda kalanlara ikram, ezogelin. Bir de battaniye; kalorifer bu gece zayıf.”

Kapı kapandığında Sevda duvarın dibine çöktü ve kahkahasını avuçlarının arasına bastırdı. Cenk tepsiyi yatağın kenarına bıraktı, kendi de gülüyordu, ama eli hâlâ titriyordu. “On beş yıldır bu işi yapıyorum,” dedi. “İlk kez bir çorbadan korktum.”

“Çorba değil,” dedi Sevda. “Battaniye. Battaniyeyle gelen adama asla güvenme.”

Saatler geçti. Telsiz arada bir cızırdıyor, birileri kısa cümlelerle kar kalınlığını, yol durumunu, sıfır dört yediyi soruyordu. Aralarında konuşma da başladı; önce fısıltıyla, sonra daha rahat. Sevda ona direksiyona nasıl geçtiğini anlattı: Mersin’de bir nakliye şirketinde muhasebeci olduğu yılları, bir gün işten çıkıp ehliyet kursuna yazıldığı sabahı, ilk seferinde Sivas’ta tek başına bir yokuşta kaldığı geceyi. Cenk ona on beş yıllık meslek hayatını anlattı, ama Sevda onun gerçekten konuştuğu tek şeyin, yalnız geçen gecelerden duyduğu yorgunluk olduğunu fark etti.

“Neden bunu yapıyorsun?” diye sordu Cenk bir ara. “İhbar. Başka biri olsa yoluna devam ederdi.”

“Çünkü kapıda yakalanan şoför olurdum,” dedi Sevda. “Ve kimse, kırk tonluk bir kamyonu tek başına Bolu Dağı’ndan geçiren bir kadının saf olduğuna inanmazdı. Saf olmadığımı kanıtlamak zorundayım. Her gün.”

Cenk ona döndü. Karanlıkta yüzünü göremiyordu, ama nefesini duyabiliyordu; yakındı, sıcaktı. “Ben inanmazdım zaten,” dedi alçak sesle. “Çorbanı bitirip ilk kez gülümsediğinde anladım.”

Sevda bir süre sustu. Sonra uzanıp eldivenini çıkardı ve parmaklarını onun pencerenin pervazına dayanmış elinin üstüne koydu. “Bu bir oyun değil, değil mi?” diye sordu. “Plan değil. Görev değil.”

“Değil,” dedi Cenk. Elini çevirdi, avucunu onun avucuna kapattı. “Ama sen istemezsen hiçbir şey değil.”

“İstiyorum,” dedi Sevda ve onu öptü.

Saat üç on yedi

Öpücük, bütün gecenin gerginliğini taşıyordu: dikiz aynasındaki siyah araba, Pozantı’daki fotoğraf, telsizin her cızırtısında kasılan omuzlar. Hepsi birden, iki dudağın arasında erimişti. Cenk’in elleri yüzünü, boynunu, montunun yakasını bulduğunda Sevda’nın içinden bir titreme geçti; korkudan değil, uzun zamandır hissetmediği, yolun ortasında bir anda açılan bir manzara gibi bir şeyden. Sandalyelerden biri devrildi. Gülmemek için birbirlerinin omuzlarına gömüldüler.

Tam o anda telsiz cızırdadı. “Siyah araç park yerine girdi. İki kişi. Tekrar ediyorum, iki kişi.”

Cenk bir saniye içinde pencerenin önündeydi, dürbün gözünde. Sevda onun yanına geçti, nefesi hâlâ hızlıydı. Aşağıda, kar perdesinin ardında, iki karaltı kamyonların arasında ilerliyordu. Biri kasanın kapısına eğildi; elinde bir pense, bir de yeni bir sarı mühür vardı.

“Şimdi,” dedi Cenk telsize. “Sıfır dört yedi. Şimdi.”

Park yerinin iki ucunda aynı anda farlar yandı. Karın içinden, beyaz bir sessizliğin içinden, mavi ışıklar ve bağırışlar yükseldi. İki adam koşmaya çalıştı, karda kaydı; biri Sevda’nın kamyonunun ön tekerleğine çarpıp yere düştü. Her şey doksan saniye sürdü. Sonra yine yalnızca kar vardı, yerdeki iki kelepçeli adam ve kasanın kapısında, hâlâ yerinde duran, hiç kesilmemiş sarı mühür.

Cenk telsizi bıraktı ve ona döndü. Pencereden yansıyan mavi ışık yüzünde dönüp duruyordu. “Kamyonun sağlam,” dedi. “Mühürün sağlam.”

“Ya görevin?”

“Bitti.” Saatine baktı. “Üç on yedi. Raporu sabah yazarım.”

Sevda devrilen sandalyeyi ayağıyla kenara itti, onun montunun fermuarını yavaşça indirdi. “O zaman sabaha kadar,” dedi, “kimse bana mühür numarası sormasın.”

“Emin misin?” dedi Cenk, ellerini onun belinde durdurarak. “Adrenalin bazen insana kendi kararı olmayan şeyleri söyletir.”

“Adrenalin saat on ikide geldi, ezogelinle birlikte gitti,” dedi Sevda. “Bu benim kararım. Dört saattir aynı pencereden bakıyorum ve dört saattir aynı şeyi istiyorum.”

Cenk telsizin düğmesini kapattı. Perde çekildi ve aşağıdaki mavi ışıklar, odanın tavanında son bir kez dönüp karanlığa karıştı.

Sabah yedide Bolu Dağı açıldığında Sevda direksiyondaydı. Yan koltukta kimse yoktu, ama torpidonun üstünde, bir peçeteye yazılmış, iri harflerle tek bir satır duruyordu: “Bir dahaki ihbarı bana yap. Sıfır dört yedi.” Altında bir telefon numarası vardı. Sevda vitesi geçirdi ve aynaya baktı. Bu kez siyah araba yoktu. Yalnızca, karın üstünde arkasında uzayan, kendi tekerleklerinin izleri vardı.

Üç ay sonra Sevda'nın telsizinden, Kapıkule kuyruğunda, tanıdık bir ses mühür numarası okuyacaktır.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Saat Üçte Kesilen Elektrik: Harput’ta Görünmez İmza 6 dk okuma · Okumaya başla →