Eskiz Defterinde Üç Kez Silinen O Tek Kelime

Tarık, Gülce’nin eskiz defterinde kendi adının yanına küçük bir soru işareti çizildiğini gördüğünde defteri kapatması gerektiğini biliyordu. Kapatmadı. Sayfanın altında, üç kez yazılıp üç kez karalanmış ve sonunda dördüncüde bırakılmış tek bir cümle vardı: “Ona söylemek istiyorum ama kelimeyi bile söyleyemiyorum.”

Otuz altı yaşındaki tramvay vatmanı, Odunpazarı’ndaki eski ahşap evin atölyeye çevrilmiş alt katında, çamur ve sır kokusunun arasında, defter elinde donup kaldı. Dört yıldır birlikteydiler. Otuz üç yaşındaki Gülce, Porsuk kıyısındaki seramik kooperatifinde çalışıyor, akşamları evin altındaki bu küçük atölyede kendi kâselerini döndürüyordu. Tarık bu defteri yüz kez görmüştü; kâse taslakları, sır formülleri, fırın sıcaklıkları. Bu sayfayı ilk kez görüyordu.

Sayfanın başlığı “Denemek istediklerim” idi. Altında maddeler: Kapadokya’da balon. Raku fırını. Bir yaz boyu Bozcaada. Ve en sonda, karalanmış satırların arasında, Tarık’ın ancak eğilip ışığa tutunca okuyabildiği yarım bir kelime. Kızardı. Sonra gülümsedi. Sonra, dürüst bir adam olarak, defteri açık bırakıp yukarı çıktı.

Okunmaması gereken bir sayfa nasıl konuşulur?

Gülce mutfakta, ellerinde hâlâ kurumuş çamur izleriyle, tencerede mercimek çorbası karıştırıyordu. Tarık’ın kapıda durduğunu, yüzündeki ifadeyi görünce kepçeyi bıraktı.

“Defteri gördün,” dedi. Soru değildi.

“Gördüm. Sır formülüne bakacaktım, yanlış sayfayı açtım. Sonra… sonra kapatmadım. Özür dilerim. Okumamalıydım.”

Gülce’nin yanakları kırmızılaştı, boynuna kadar. Ocağı kıstı. Mutfakta çorbanın kimyon kokusu, pencereden giren ıhlamur kokusuna karıştı; dışarıda tramvay, Tarık’ın her gün sürdüğü o hat, uzaktan çan çaldı.

“Kızgın değilim,” dedi Gülce sonunda. “Utandım. Bu farklı.”

“Utanacak bir şey yok.”

“Var. Dört yıldır seninleyim ve aklımdaki bir şeyi sana söyleyemiyorum. Bir kelime. Üç kez yazdım, üç kez sildim.”

Tarık masaya oturdu, Gülce’nin elini tuttu; avucundaki çamurun kuruyup çatlamış izleri parmaklarına değdi. “O zaman söyleme,” dedi. “Ben söyleyeyim. Sen sadece evet ya da hayır de. Hayır dersen bu konuşma hiç olmamış olur.”

Gülce gözlerini kaçırdı, sonra geri döndü. “Tamam.”

Tarık söyledi. Kısa, sade, gizlemeden, bir vatmanın durak anonsunu yapar gibi düz bir sesle. Ve Gülce, kendi kaçtığı kelimenin onun ağzından bu kadar sıradan çıkmasına şaşırarak güldü. Gülüşü titredi, sonra rahatladı.

“Evet,” dedi. “O. Merak ediyorum. Ama korkuyorum da.”

“Neden korkuyorsun?”

“Acıtacağından. Ya da senin beni farklı göreceğinden. Ya da başladıktan sonra durmak isteyip söyleyemeyeceğimden.”

Tarık bir süre sessiz kaldı. Sonra ayağa kalktı, ocağı kapattı ve Gülce’nin önüne çömeldi, gözleri aynı hizada.

“O zaman,” dedi, “bu üç korkuyu tek tek çözelim. Bu akşam değil. Ne zaman istersen.”

“Ya hiçbir zaman istemezsem?”

“O zaman bir sayfa daha okumuş olurum ve seni biraz daha tanırım,” dedi Tarık. “Bu da bana yeter. Bu ev bir defterle yıkılmaz Gülce.”

Gülce burnunu çekti, güldü, sonra kepçeyi yeniden eline aldı. “Çorba soğuyor,” dedi. “Ve sen bu akşam bulaşığı yıkıyorsun. Ceza olarak.”

“Hangi suçun cezası?”

“Okumanın değil,” dedi Gülce, sırtını dönerken. “Kapatmamanın.”

Güven bir fırın sıcaklığı gibi yavaş mı yükselir?

Bir hafta konuştular. Akşam yemeklerinde, Sazova Parkı’ndaki yürüyüşlerde, yatakta ışıklar kapandıktan sonra fısıltıyla. Tarık, Gülce’nin şaşırarak izlediği bir ciddiyetle okudu, sordu, öğrendi. Acele etmenin, sabırsızlığın, hazırlıksızlığın neden en büyük düşman olduğunu; bedenin güvende hissetmeden hiçbir yere varmadığını; her şeyin konuşarak, gülerek ve gerekirse ertesi güne bırakılarak yapılabileceğini.

“İkinci korkun,” dedi Tarık bir akşam, köprünün üstünde, Porsuk’un ağır ağır akan suyuna bakarken. “Seni farklı göreceğim korkusu. Onu konuşmadık.”

Gülce omuz silkti, ama gözleri suda değil ondaydı. “Annemin sesi kafamda hâlâ. Bazı şeylerin ‘öyle kadınlar’ için olduğunu söyleyen o ses. Otuz üç yaşındayım ve hâlâ o sesle tartışıyorum.”

“Ben seni dört yıldır tanıyorum,” dedi Tarık. “Sabah altıda çamur karıştıran, fırın başında küfreden, komşunun kedisine gizlice ciğer alan, bir kâse kırıldı diye iki gün yas tutan kadını. Bir merakın bunu değiştireceğini mi sanıyorsun?”

“Değiştirmez mi?”

“Değiştirir,” dedi Tarık. “Seni daha çok tanırım. O kadar.”

Gülce bir şey söylemedi. Elini onun ceketinin cebine soktu, parmaklarını parmaklarına doladı ve eve kadar öyle yürüdüler. Akşam ezanı başladığında Odunpazarı’nın renkli ahşap evleri birer birer ışıklarını yakıyordu.

“Bir kelime lazım,” dedi Gülce başka bir gece. “Söylediğim anda duracağın bir kelime.”

“Seç.”

Gülce düşündü. “Fırın,” dedi. “Fırın kapağını açtığında her şey durur. Sıcaklık düşer, kimse içeriye elini sokmaz.”

“Fırın,” diye tekrarladı Tarık. “Ve ben de söyleyebilir miyim?”

“Sen de mi?”

“Ben de korkuyorum,” dedi Tarık. “Seni acıtmaktan. Bunu söyleyebilmeliyim.”

Gülce ona uzun uzun baktı. Sonra uzandı ve onu öptü, uzun, minnetle. “Seni bu yüzden seviyorum,” dedi. “Korkunu saklamadığın için.”

Ertesi cumartesi Gülce, Tarık işten dönmeden atölyedeki raku fırınını yaktı. İlk kez. Defterindeki listeden bir maddeyi silmek istiyordu; elleri meşgul olsun, kalbi yavaşlasın diye. Kâseleri kızgın fırından maşayla çıkarıp talaş dolu kovaya bıraktığında duman ve alev birlikte yükseldi, sır çatırdayarak çatladı, çatlakların arasına kurum doldu. Tarık kapıda belirdiğinde Gülce’nin yüzünde is, gözlerinde bir ışık vardı.

“Bir maddeyi sildim,” dedi, eldivenlerini çıkararak. “Bu gece ikincisini silmek istiyorum. Eğer sen de istersen.”

Tarık’ın yüzünden bir sürü şey geçti: şaşkınlık, sevinç, endişe, sonunda o tanıdık, sakin şefkat. “İstiyorum,” dedi. “Ama önce sen duş al. Yüzünde yarım raku fırını var.”

Gülce kahkahayla güldü ve onu isli elleriyle yakasından tuttu. Tarık’ın beyaz tişörtünde iki kara parmak izi kaldı. “Bunu yıkama,” dedi Gülce. “Bu gece için bir kanıt.” Tarık izlere baktı ve bir tramvay vatmanının dakikliğiyle, kendi kendine, bu tişörtü hiçbir zaman yıkamayacağına karar verdi.

Bir sınırın öbür tarafında ne vardı?

Yatak odası, ahşap evin üst katında, cumbalı pencereli, eğik tavanlı bir odaydı. Tarık lambayı yakmadı; komodinin üstüne Gülce’nin kendi yaptığı, çatlak sırlı bir kâsenin içine bir mum koydu. Işık, çatlakların arasından sızıp tavana örümcek ağı gibi desenler çizdi. Odaya duş sabununun portakal kokusu ve aşağıdan gelen hafif duman kokusu yayıldı.

Başta hiçbir şeyi değiştirmediler. Bildikleri gibi sevdiler birbirlerini: dört yılın ezberlenmiş dokunuşları, birbirlerinin nerede gıdıklandığını, nerede gülüp nerede sustuğunu bilen eller. Tarık acele etmedi. Gülce’nin sırtının çukurunda, beline doğru inen o hassas çizgide uzun uzun oyalandı, her yeni dokunuşta durup sordu: “Burada mısın?”

“Buradayım.”

“İstiyor musun?”

“İstiyorum. Yavaş.”

Yavaş oldu. Daha yavaş olabileceğinden bile yavaş. Gülce bir ara nefesini tuttuğunu fark etti; Tarık da fark etti, durdu, alnını onun omzuna dayadı ve onunla birlikte nefes aldı, uzun, derin, bir çömlekçi çarkının dönüşü gibi düzenli. Gülce’nin bedeni gevşedi. Korku, bir fırının içindeki ısı gibi, yavaş yavaş başka bir şeye dönüştü. Merakın sıcağına. Güvenin ağırlığına.

Bir kez Gülce “fırın” dedi. Tarık hemen durdu, geri çekildi, onu kollarına aldı. Bir süre sadece öyle kaldılar; mumun alevi titredi, aşağıda bir kedi miyavladı. Gülce güldü, gözleri ıslak.

“Durduğunu görmek istedim,” dedi. “Gerçekten duracak mısın diye.”

“Her seferinde,” dedi Tarık. “Bin kez söylesen bin kez.”

“Biliyorum artık.” Gülce onun yüzünü avuçlarına aldı. “Devam et.”

Ve sınır, bir çatlak sırrın yüzeyi gibi, beklenmedik bir güzellikle açıldı. Gerisi, mumun kâsenin dibinde sönmesine kadar, yalnızca ikisinin bildiği bir dilde aktı.

Sabah Tarık aşağı indiğinde atölyenin masasında eskiz defteri açık duruyordu. Aynı sayfa. Karalanmış satırların hepsi, bu kez kendinden emin, kalın bir çizgiyle üstü çizilmişti. Yanına Gülce yeni bir şey yazmıştı, yuvarlak, gülümseyen harflerle:

“Söyledim. O da dinledi. Bir dahaki madde: Bozcaada. İkimiz.”

Ve sayfanın en altında, Tarık’ın adının yanındaki o küçük soru işareti silinmiş, yerine bir ünlem konmuştu. O kelimeyi hâlâ hiçbir yere yazmamıştı. Artık gerek yoktu.

Listede sıradaki madde Bozcaada; ama Gülce'nin defterine son anda eklenen yeni bir satır, Tarık'ı bu kez gerçekten şaşırtacak.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Safranbolu Konağında Kırmızı Kalemle Yazılan Liste 5 dk okuma · Okumaya başla →