Keban’dan Arayan Dinleyicimiz Hâlâ Hatta mı?

Elazığ’ın Ataşehir tarafındaki üçüncü kat dairenin mutfak duvarında, tebeşirle yazılmış altı maddelik bir ev sözleşmesi asılıydı. Birinci madde: banyoyu kim son kullandıysa havluyu o asar. İkinci madde: gece yarısından sonra çamaşır makinesi çalıştırılmaz. Üçüncü madde: Ceren’in yoğurdu Ceren’indir. Dördüncü ile beşinci madde zamanla silinip yeniden yazılmış, altıncı madde ise iki yıldır hiç değişmemişti: ev arkadaşıyız, o kadar.

Altıncı maddeyi, bugün yirmi dokuz yaşında olan Doğan Kaya yazmıştı. Şimdi yirmi sekiz yaşında olan Ceren Aydın ise o gün, elinde valiziyle kapıda dururken, Doğan’ın bu maddeyi neden bu kadar kalın harflerle yazdığını sormamıştı. Sorması gerekmemişti. Doğan bir önceki ev arkadaşıyla yaşadığı bir ilişkinin, evin, dostluğun, her şeyin nasıl dağıldığını ilk akşam, iki tabak kuru fasulyenin başında anlatmıştı.

İki yıl boyunca altıncı madde işledi. Doğan Keban Barajı’nda hidrolik mühendisiydi ve haftanın dört gecesi vardiyadaydı. Ceren yerel bir radyoda, gece yarısından üçe kadar “Harput’tan Yıldızlar” adlı bir program sunuyordu. Biri eve girerken öbürü çıkıyordu. Mutfakta, kapı eşiğinde, sabah altıda çaydanlığın başında karşılaşıyorlardı. Yetiyordu. Yetmesi gerekiyordu.

Yalnızca bir kez, geçen kış, madde sarsılmıştı. Ceren kırk derece ateşle yatağa düşmüş, Doğan vardiyasını bir arkadaşına devredip üç gün evden çıkmamıştı. Ona ıhlamur kaynatmış, alnına ıslak bez koymuş, gece yarısı başucunda oturup radyosunu açmış, yerine programı sunan stajyerin sesini dinleyerek “Senin kadar iyi değil,” diye mırıldanmıştı. Dördüncü gün Ceren iyileşince Doğan yine vardiyaya dönmüş, ikisi de o üç günden hiç söz etmemişti. Ama Ceren hırkanın kokusunu o kıştan beri tanıyordu.

Salı geceleri, saat bir buçuk

Program, dinleyicilerin aradığı ve bir şarkı istediği, bazen bir dert anlattığı sakin bir gece programıydı. Ceren sesini kısar, ışıkları söndürür, mikrofonun önünde yalnızca bir mum gibi parlayan kırmızı “yayında” lambasıyla konuşurdu. Elazığ’ın uykusuzları onu dinlerdi: taksiciler, fırıncılar, hastane nöbetçileri, sevgilisine küsmüş yalnızlar.

Bir de Keban’dan arayan dinleyici vardı.

İlk kez bir yıl önce, bir salı gecesi aramıştı. Telefon hattı cızırtılıydı, ses uzak ve boğuktu. “Keban’dan arıyorum,” demişti. “Adımı söylemesem olur mu?” Ceren olur demişti. Adam bir türkü istemişti, Harput’un eski bir türküsü. Sonra her salı aramıştı. Bazen bir şarkı, bazen yalnızca birkaç cümle: “Barajın suyu bu gece çok sakin. Kapakların arasından ay görünüyor. Bunu birine anlatmak istedim.”

Ceren o sesi ilk gece tanımıştı.

Tanımıştı çünkü iki yıldır o sesi her sabah altıda, çaydanlığın başında duyuyordu. “Günaydın.” “Şeker koydum, karıştırma.” “Bugün geç gelirim.” Telefon hattının cızırtısı onu gizleyemiyordu; özellikle de Doğan’ın her cümlenin sonunda yaptığı o küçük, neredeyse fark edilmeyen duraksamayı.

Hiçbir şey söylememişti. Doğan da söylememişti. Altıncı madde mutfak duvarında asılı duruyordu. Ve her salı gecesi Ceren, Keban’dan arayan dinleyiciye, istediği şarkıdan sonra kendi seçtiği ikinci bir şarkı çalıyordu. Doğan bunu fark ediyor muydu, bilmiyordu. Seçtiği şarkıların hepsi aynı şeyi söylüyordu ama.

Son salı

Bir pazartesi sabahı Doğan çaydanlığın başında, Ceren’in yüzüne bakmadan söyledi: “Tayinim çıktı. Ilısu Barajı. Cumaya gidiyorum.”

Ceren elindeki bardağı tezgâha bıraktı. “Ne zamandır biliyorsun?”

“Bir aydır.”

“Bir aydır mı?” Sesi kendisinin de beklemediği kadar sert çıktı. “Bir aydır biliyorsun ve bana bugün mü söylüyorsun?”

Doğan bir şey demedi. Duvardaki tebeşir yazıya baktı, sonra çantasını alıp çıktı. Kapı arkasından sessizce kapandı.

Ceren bütün gün evden çıkmadı. Bardağı yıkadı, sonra bir daha yıkadı. Duvardaki tebeşir yazının önünde durdu, altıncı maddeyi okudu, okudu, okudu. Sonra bezi aldı ve sildi. Harfler kolay çıkmadı; iki yıllık tebeşir tahtaya işlemişti. Beyaz, silik bir gölge kaldı. Ceren o gölgeye bakarken ilk kez korkmadığını fark etti.

Salı gecesi Ceren stüdyoya her zamankinden erken geldi. Yapımcı Ferhat ona bir bardak çay uzattı, yüzüne baktı ve hiçbir şey sormadı; üç yıldır birlikte çalışıyorlardı ve Ferhat, Ceren’in hangi geceler konuşmak istemediğini sesinden önce gözlerinden okurdu. Program başladı. Bir taksici annesine bir türkü istedi, bir fırıncı hamurun bu gece neden kabarmadığını anlattı, bir hemşire nöbetinin ortasında yalnızca “Merhaba” demek için aradı. Ceren hepsine güldü, hepsine cevap verdi. Ama gözü saatteydi.

Saat bir buçukta stüdyonun telefonu çaldı. Ceren kırmızı lambanın altında, eli titreyerek ahizeyi kaldırdı.

“Keban’dan arıyorum,” dedi ses. Cızırtı her zamankinden fazlaydı. “Bu son aramam. Cuma günü başka bir şehre gidiyorum. Bir şarkı istemeyeceğim bu gece. Bir şey söylemek istiyorum. Sizin aracılığınızla birine. Olur mu?”

Ceren yutkundu. “Olur,” dedi. “Dinliyoruz.”

“İki yıldır biriyle aynı evde yaşıyorum,” dedi Doğan. Sesi yayında, Elazığ’ın bütün uykusuzlarının kulağındaydı. “Ona ilk gün bir kural koydum. Bir korkudan. Sonra her sabah o kuralın arkasına saklandım. Çünkü bir şey söylersem, o evin dağılacağından korktum. Şimdi zaten gidiyorum. Ve gitmeden önce, en azından birinin duymasını istedim: Ben onu seviyorum. Her sabah çayına şeker koyarken. Her salı burayı ararken. Bunu ona hiçbir zaman söyleyemedim. Ama belki bir gün bu kaydı dinler.”

Stüdyoda bir sessizlik oldu. Yapımcı Ferhat camın arkasından Ceren’e baktı, kaşlarını kaldırdı. Ceren mikrofonuna eğildi.

“Keban’dan arayan dinleyicimiz,” dedi, sesi yumuşak ama çok net. “Hâlâ hatta mısın?”

“Buradayım.”

“O zaman sana bir şey söyleyeyim. Bir yıldır her salı sana bir şarkı fazla çalıyorum. Dinledin mi onları?”

Hattın öbür ucunda uzun bir sessizlik. Sonra çok alçak bir sesle: “Dinledim. Emin olamadım.”

“Emin ol,” dedi Ceren. “Vardiyan saat kaçta bitiyor?”

“Altıda.”

“Benim program üçte bitiyor. Mutfağa sana mercimek çorbası bırakacağım. Ve kapım açık olacak. Altıncı maddeyi de dün sildim.” Bir an durdu, gülümsedi; yayında, bütün şehrin duyabileceği bir gülümsemeyle. “Şimdi, sevgili dinleyiciler, Keban’dan arayan dinleyicimiz için bir şarkı. Son kez değil.”

Silinen madde

Doğan sabah altıyı yirmi geçe eve girdi. Mutfakta çorba ocağın üstünde, kısık ateşte duruyordu. Duvardaki tebeşir tahtasında altıncı maddenin yerinde yalnızca hafif, beyazımsı bir leke vardı. Altına yeni bir şey yazılmıştı, Ceren’in yuvarlak el yazısıyla: “Yedinci madde: soru sormadan önce kapıyı çal.”

Ceren’in kapısını çaldı.

Ceren kapıyı açtı. Saçları dağınık, gözleri uykusuz, üstünde Doğan’ın iki yıl önce salonda unuttuğu ve hiç geri istemediği gri hırka. Bir süre öyle, eşikte, birbirlerine baktılar.

“Bir yıldır biliyor muydun?” dedi Doğan.

“İlk geceden beri,” dedi Ceren. “Sesindeki duraksamadan. Her cümlenin sonunda, sanki bir şey daha söyleyecekmişsin gibi duruyorsun.”

“Şimdi de bir şey daha söyleyeceğim,” dedi Doğan. “İçeri girebilir miyim? Gerçekten, istiyor musun? Cuma günü gidiyorum, Ceren. Bunu biliyorsun. Bir şeyi başlatıp bırakmak istemem.”

“Ilısu dört saat,” dedi Ceren. “Ben radyocuyum, Doğan. Sesler uzağa gider. Gir.”

Doğan içeri girdi. Ceren onun yüzünü iki elinin arasına aldı ve öptü; önce yavaş, iki yılın bütün sabahlarının ağırlığıyla, sonra hızlanarak, sanki kaybedilmiş bütün salı gecelerini geri istiyormuş gibi. Doğan’ın üstünden baraj havası, ıslak beton ve gece serinliği geliyordu. Ceren hırkanın düğmelerini kendi eliyle çözdü; Doğan bir an durdu, onun gözlerine baktı, “Emin misin?” diye sordu ve Ceren “Bir yıldır,” diye cevap verdi.

Pencerenin perdesinin arasından Harput’un tepesine ilk güneş vuruyordu. Doğan perdeyi çekti. Oda, gece ile sabah arasında asılı kalan o kısa, mavi alacakaranlığa gömüldü. Sonrası ikisinin de iki yıl boyunca, her sabah çaydanlığın başında, söylemeden bildiği şeylerdi: bir elin bir sırtta durup beklemesi, bir nefesin bir boyunda yavaşlaması, iki adın fısıltıyla ilk kez yan yana söylenmesi.

Öğleye doğru, çorba ocağın üstünde çoktan soğumuşken, ikisi aynı anda uyandı. Mutfağa gittiler. Doğan tebeşiri aldı ve tahtaya, yedinci maddenin altına, kendi kalın harfleriyle sekizinci maddeyi yazdı: “Salı geceleri Ilısu’dan aranır. Hat cızırdasa bile.”

Ceren'in çalma listesinde, Doğan'ın Ilısu'dan ilk aradığı gece çalınacak şarkı şimdiden işaretli.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Cihangir’de Buzdolabına Yazılan Yedinci Kural 6 dk okuma · Okumaya başla →