Kalpazankaya: Üç Kişilik Masada Söylenen Kelime

Nehir Arslan, otuz sekiz yaşında, mahkeme salonlarında karşı tarafın avukatlarını tek bir soruyla susturmasıyla tanınan bir kadın, hayatının en önemli müzakeresini bir mutfak masasında, kocası ve en yakın arkadaşıyla yaptı. Masada bir kâğıt yoktu, bir sözleşme yoktu; yalnızca üç kadeh, bir tabak zeytin ve bir soru. Bu üçlü sex hikayesi, o sorunun sorulmasından üç hafta sonra, Burgazada’da bir eylül akşamı yaşanan geceyi anlatır.

Can kırk yaşındaydı; Kurtuluş’taki küçük bir lokantanın aşçısı. On iki yıldır evliydiler. Deniz otuz altı yaşındaydı; tiyatro dekorları tasarlayan, kahkahası bir odayı dolduran, Nehir’le hukuk fakültesinin ilk yılında tanışıp iki yıl sonra fakülteyi bırakıp sahneye kaçan bir kadın. On sekiz yıldır arkadaştılar. Deniz kadınlardan da erkeklerden de hoşlandığını hiçbir zaman saklamamıştı. Nehir ise, kendi içinde yıllardır sakladığı bir merakı ilk kez geçen bahar, bir doğum günü yemeğinin sonunda, yüksek sesle söylemişti.

Üç haftalık bir müzakere

Konuyu ilk açan Deniz değildi, Can da değildi. Nehir’di. Bir pazar akşamı, Deniz yemeğe geldiğinde, üçü balkonda otururken, sanki bir dava dosyasının ilk cümlesini okur gibi sakin bir sesle sormuştu: “Size bir şey sormak istiyorum. İkinize birden. Ve cevap hayırsa, bu masadan kalktığımızda hiçbir şey değişmeyecek. Söz.”

O geceden sonra üç hafta boyunca konuştular. Bazen üçü birlikte, bazen Nehir ile Can baş başa, bazen Nehir ile Deniz telefonda gece yarısına kadar. Ne istediklerini, ne istemediklerini, en çok neden korktuklarını.

Can’ın korkusu kıskançlıktı. “Kendimi tanıyorum,” demişti. “Bir an gelir de içimde bir şey kırılırsa, bunu nasıl söyleyeceğimi bilemem.”

Deniz’in korkusu dostluktu. “On sekiz yıl,” demişti. “Ben bu evliliğin misafiriyim, bir parçası değil. Sabah kalktığımızda size bakamayacak olursam, hiçbir gece buna değmez.”

Nehir’in korkusu ise ikisinin de korkusuydu. İkisini birden kaybetmek.

Sonunda kuralları birlikte koydular. Birincisi: herkes istediği an durdurabilir, kimse neden diye sormaz. İkincisi: bu gece kimse kimseyle yalnız kalmaz; üçü ya birlikte, ya hiç. Üçüncüsü: sabah kahvaltısını üçü birlikte yapar ve o masada her şey konuşulur. Dördüncüsü, Deniz’in fikriydi: dostluk her şeyden önce gelir; o gece olanlar, o dostluğu yıkacaksa, hiç olmamış sayılır.

Güvenli kelimeyi Can seçti. “Kalpazankaya,” dedi. “Burgaz’ın batısındaki o kaya. İlk tatilimizi orada yaptık. Kimsenin yanlışlıkla söyleyemeyeceği bir kelime.”

Adanın batısında bir balkon

Deniz’in Burgazada’daki evi, bir tanıdığından kiraladığı eski bir ahşap köşktü; bahçesinde bir incir ağacı, balkonundan Kalpazankaya’nın kayalıkları görünen. Son vapurla geldiler. Vapurun arka güvertesinde, martıların simit kırıntısı için çığlık attığı korkuluğun yanında, Nehir ikisinin arasında durdu ve bir an ikisinin de elini tuttu; kimse bir şey demedi. Kınalı geride kalırken Deniz, yıllar önce aynı vapurda Nehir’e, bir gün bu adada bir ev tutacağını söylediğini hatırlattı. “Söylemiştin,” dedi Nehir. “Ben de sana inanmamıştım.” İskeleden yokuş yukarı yürürken kimse çok konuşmadı. Can bir torba dolusu sebze, bir şişe şarap ve kendi yaptığı bir tepsi börekle geldiği için Deniz ona “Aşçılar bir yere eli boş gitmez, değil mi?” diye takıldı, üçü de güldüler ve gerilim biraz dağıldı.

Akşam yemeğini Can yaptı. Balkonda yediler, gün batımının denizi bakır rengine boyamasını izleyerek. Kuralları bir kez daha, yüksek sesle, sırayla söylediler. Sonra uzun bir sessizlik oldu. Nehir kadehini masaya bıraktı.

“Hâlâ istiyor musunuz?” diye sordu. “Şu an. Bu gece. Yarın değil, dün değil.”

“İstiyorum,” dedi Deniz.

“İstiyorum,” dedi Can. Elini Nehir’in eline koydu, sonra öbür elini masanın üstünde Deniz’e doğru uzattı. Deniz onu tuttu.

İlk öpücük Nehir ile Deniz arasında oldu. Can izledi; Nehir’in gözleri bir an onun gözlerini aradı ve orada gördüğü şey kıskançlık değil, şaşkın bir hayranlıktı. Sonra Deniz döndü, Can’ın yanağına dokundu, sordu; Can başını salladı. Nehir onların öpüşmesini izlerken içinde bir şeyin kırılmasını bekledi. Kırılmadı. Onun yerine, tuhaf ve sıcak bir şey açıldı.

Yatak odasının pencereleri denize bakıyordu. Perdeler açıktı; dışarıda yalnızca karanlık su ve uzaktaki Heybeliada’nın ışıkları vardı. Üçü yatağın kenarında, birbirlerine dönük oturdular. Eller, dudaklar, fısıltılar; kimin kime dokunduğu bir süre sonra önemini yitirdi. Her biri durdu, sordu, bekledi. Deniz bir ara gülmeye başladı. “On sekiz yıldır seni tanıyorum,” dedi Nehir’e, “ve sırtındaki bu beni hiç görmemiştim.” Nehir de güldü. Can ikisinin saçlarını aynı anda okşadı.

Kelimeyi ilk kim söyler?

Gece yarısını geçmişti. Oda ılık, nefesler hızlı, perdeler hafif bir rüzgârla kıpırdıyordu. Ve tam o anda Can’ın sesi duyuldu. Alçak, titrek, ama net.

“Kalpazankaya.”

Her şey durdu. Bir saniye içinde. Nehir doğruldu, Deniz geri çekildi; ikisi de, konuştukları gibi, hiçbir şey sormadan bekledi. Can yatağın ucuna oturmuş, ellerini yüzüne kapatmıştı. Omuzları sarsılıyordu.

Nehir yanına gitti, dokunmadan oturdu. Deniz yorganı aldı, üçünün omuzlarına birden örttü. Bir süre kimse konuşmadı. Sonra Can ellerini yüzünden indirdi. Ağlıyordu, ama gülüyordu da.

“Kıskançlık değil,” dedi. “Bütün gece onu bekledim, gelmedi. Bu başka bir şey. Siz ikiniz birbirinize öyle bakıyordunuz ki… On sekiz yıllık bir dostluğu ve on iki yıllık bir evliliği aynı anda görmek. Fazla geldi. Güzel bir fazlalık. Sadece bir dakikaya ihtiyacım vardı.”

Deniz onun elini tuttu. “Bir dakika mı, bir gece mi?”

“Bir dakika,” dedi Can. “Belki iki.”

Nehir başını onun omzuna koydu. “Kural bu,” dedi. “Ne kadar istersen.”

Üç dakika sonra Can, Nehir’in alnını öptü, sonra Deniz’in. “Devam etmek istiyorum,” dedi. “Eğer siz de istiyorsanız.”

“İstiyoruz,” dedi Nehir ve Deniz aynı anda; sonra birbirlerine bakıp güldüler.

Bu kez her şey daha yavaştı, daha yumuşak. Kelimeyi söyleyebileceklerini bilmek, hiçbirinin onu bir daha söylemesine gerek bırakmadı. Rüzgâr perdeleri kabarttı, denizden tuz ve incir kokusu içeri doldu. Üç gölge, Heybeliada’nın uzak ışıkları önünde birbirine karıştı, ayrıldı, yeniden karıştı. Lamba çoktan sönmüştü; odayı yalnızca ay aydınlatıyordu ve ay, sabaha kadar kimin kime ait olduğunu sormadı.

Sabah kahvaltısını, kurala uyarak, üçü birlikte balkonda yaptılar. Can menemen pişirdi, Deniz incir topladı, Nehir çay demledi. Konuştular; her şeyi, gecenin her anını, en çok da o dakikayı. Kimse kimseden kaçmadı, kimse kimseye bakamaz olmadı. Deniz bir ara, çay bardağını iki eliyle tutarak, korktuğu şeyin olmadığını söyledi; kendini misafir gibi değil, davetli gibi hissettiğini. Can ise gece içinde bir şey kırılmasından korktuğunu, ama sabah uyandığında yalnızca bir şeyin yerine oturduğunu hissettiğini anlattı.

İskeleye inerken Deniz, Nehir’in koluna girdi. “Kural dört hâlâ geçerli mi?” diye sordu.

“Geçerli,” dedi Nehir. “Ve bu sabah itibarıyla resmen ispatlandı.”

Can önlerinde yürüyordu, elinde boş börek tepsisiyle. Durdu, döndü ve iki kadına, on iki yıllık eşine ve on sekiz yıllık dostlarına baktı. “Biliyor musunuz,” dedi, “Kalpazankaya’nın adı, eskiden orada sahte para basan kalpazanlardan geliyormuş. Ama dün gece o kelimeyi söylediğimde, ömrümde ilk kez bir şeyin bu kadar gerçek olduğunu hissettim.”

Deniz'in bir sonraki tiyatro dekoru için çizdiği eskizde, Burgazada'daki o balkonun korkuluğu ve üç fincan var.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Karadut’ta Üç Kişilik Bir Oda, Bir Kelime: Kartal 6 dk okuma · Okumaya başla →