Düğün Sandığında İki Ayrı Kargo Paketi

Kargo görevlisi paketi restoranın tezgâhına, tam öğle servisinin ortasında, Reyhan’ın karides güvecini taşıdığı anda bıraktı ve yüksek sesle, bütün salonun duyacağı biçimde, “Reyhan Taşdelen! İmza lütfen!” dedi. Kırk bir yaşındaki Reyhan güveci beşinci masaya bıraktı, ellerini önlüğüne sildi, paketi kaptı ve imzayı atarken üstündeki gönderici adına bir göz attı. Dürüst olmak gerekirse, kutuda tek bir ipucu yoktu: “Kişisel Bakım Ürünleri Ltd.” Yine de yüzü, güvecin içindeki domates kadar kızardı.

Paketi öğleden sonra boyunca depoda, bir çuval soğanın arkasında sakladı. Aşçısı Nurcan iki kez depoya girip çıktı, ikisinde de çuvala uzun uzun baktı. Üçüncüsünde, elinde bir kasa barbunyayla, “Reyhan Hanım, o soğanların arkasında bomba mı var?” diye sordu. Reyhan “Fatura,” dedi. Nurcan “Faturayı böyle mi saklıyorlar artık,” dedi ve dudaklarını büzerek mutfağa döndü. Reyhan akşam servisinin sonuna kadar her tabakta bir şeyi unuttu: bir limon dilimi, bir maydanoz yaprağı, bir kez de koca bir levrek.

Kıyıköy’de on altı yıldır, Pabuçdere’nin denize kavuştuğu yerde, limanın tam karşısında küçük bir balık restoranı işletiyordu. Kocası Selçuk, kırk dört yaşında, derenin öbür yakasındaki tersanede ahşap tekne yapıyordu; her sabah dereyi küçük bir sandalla geçip işe gider, her akşam aynı sandalla döner, yorgun, talaş kokulu, her zaman biraz sessiz. On altı yıl önce, düğün gecesi, Selçuk ona kendi elleriyle oyduğu ceviz bir sandık vermişti; kapağında iki dalga, iki baş harf. İlk yıllarda sandıkta mektuplar, fotoğraflar, ilk kazandıkları paranın bir kısmı dururdu. Sonra sandık yatak odasının köşesine itilmiş, üstüne battaniyeler, onların üstüne de bir sürü şey yığılmıştı. Kimse açmıyordu. O yüzden Reyhan paketi oraya saklamaya karar verdi.

Gece yarısına doğru restoranı kapattı ve eve yürüdü. Kıyıköy’ün surlarının altından, eski taş kapının kemerinden geçti; sokaklar boştu, yalnızca limandaki teknelerin direkleri rüzgârda birbirine vuruyor, uzaktan Pabuçdere’nin denize karışan sesi geliyordu. Paket çantasında, kalbinin hemen yanında, sanki çantanın içinden bütün kasabaya bir şey söylüyormuş gibi ağırdı. Evin ışığı yanıyordu. Selçuk erken dönmüştü.

Kimsenin açmadığı sandık

Paketi almaya karar vermesi üç ay sürmüştü. Sezon başlamış, restoran sabahın sekizinden gece yarısına kadar açık kalmaya başlamıştı. Selçuk tersanede bir yatın siparişine yetişmeye çalışıyordu. Akşamları eve döndüklerinde ikisi de konuşamayacak kadar yorgun oluyor, televizyonun önünde, aynı kanepenin iki ucunda uyuyakalıyordu. En son ne zaman birbirlerine sarıldıklarını Reyhan hatırlayamıyordu. Hatırlayamaması onu korkutuyordu.

Bir gece telefonunda, uyumadan önce, bir forumda başka kadınların yazdıklarını okumuştu. Uzun evliliklerde yeniden keşfedilen merakı, utançla başlayıp kahkahayla biten denemeleri, “keşke daha önce konuşsaydık” diye biten itirafları. Ertesi gün, öğle arasında, mutfağın arkasındaki küçük depoda, iki kasa limonun arasında, sipariş vermişti. Küçük, pürüzsüz, sessiz çalıştığı söylenen, uzaktan kumandalı bir şey. Ne işe yarayacağını tam olarak bilmiyordu. Selçuk’a nasıl söyleyeceğini hiç bilmiyordu.

O akşam, Selçuk duşa girdiğinde, sandığın üstündeki battaniyeleri kaldırdı, kapağı açtı ve paketi içine koymak için eğildi.

Sandıkta bir paket vardı zaten.

Aynı boyda. Aynı gönderici. “Kişisel Bakım Ürünleri Ltd.” Alıcı: Selçuk Taşdelen.

Reyhan sandığın kenarına oturdu ve bir süre hiç kıpırdamadı. Banyodan suyun sesi geliyordu, Selçuk’un hafifçe ıslık çaldığı eski bir şarkı. Reyhan iki paketi yan yana koydu. Sonra güldü. Önce sessizce, eliyle ağzını kapatarak; sonra kendini tutamayarak, omuzları sarsılarak, gözlerinden yaşlar gelerek.

İki kargo, bir itiraf

Selçuk banyodan çıktığında karısını yatağın kenarında, kucağında iki kargo paketiyle, ağlar gibi gülerken buldu. Havlusu belinde, saçlarından su damlıyordu. Paketleri gördü. Yüzü önce beyaz, sonra kırmızı, sonra Reyhan’ın o güne kadar hiç görmediği bir renk oldu.

“Ben…” dedi.

“Sen de,” dedi Reyhan.

“Sen de mi?”

“Ben de.” Reyhan kendi paketini kaldırdı. “Aynı firma, Selçuk. On altı yıl evli kalıp aynı firmadan, aynı ay, aynı sandığa saklayacak kadar birbirimize benziyoruz ve bunu birbirimize söyleyemiyoruz.”

Selçuk yatağın öbür kenarına oturdu. Uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra, gözlerini paketlere dikerek, ağır ağır konuştu: “Seni özlüyorum. Aynı evde, aynı yatakta, her gün. Ama sana nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Yorgunsun, ben yorgunum. Bir gece tersanede, bir yatın kamarasında çalışırken telefonda bir yazı okudum. Bir adam, karısıyla yıllar sonra, böyle bir şeyle nasıl yeniden güldüklerini anlatıyordu. Güldüklerini, Reyhan. Biz en son ne zaman birlikte güldük?”

Sonra, utancını bir yere koyamadan, devam etti: paketi tersaneye getirtmiş, kargo görevlisi onu yatın güvertesinde, üç kalfanın önünde teslim etmiş, kalfalardan biri “Usta, yeni zımpara mı geldi?” diye sormuştu. Selçuk “Hassas iş için,” demiş, kalfalar bir hafta boyunca ona “hassas usta” diye seslenmişti. Paketi eve getirmek için iki gün beklemiş, sonunda gece, Reyhan restorandayken, sandığın dibine itmişti. “Sen o sandığı on yıldır açmadın,” dedi. “Emindim.”

“Ben de senin açmadığına emindim,” dedi Reyhan.

“Az önce,” dedi Reyhan. “Ben güldüm. Sen de birazdan güleceksin.”

Selçuk ona baktı ve gerçekten de, önce dudağının kenarı, sonra bütün yüzü, güldü. İkisi yatağın üstünde, iki paketin arasında, on altı yıllık bir evliliğin bütün sessizliğini bir kahkahayla bozarak güldüler. Reyhan’ın gözlerinden yaş geliyordu; Selçuk’un havlusu az kalsın düşüyordu.

Kumandayı kim tutacak?

Paketleri birlikte açtılar. Selçuk’unki, Reyhan’ınkinden biraz daha büyük, biraz daha iddialıydı; kutunun içinden çıkan kullanım kılavuzu dört dilde yazılmıştı ve Türkçe kısmı o kadar kötü çevrilmişti ki Reyhan yüksek sesle okudu ve ikisi bir daha güldü. “Titreşim modunu seçin ve partnerinizi mutlu edin. Pil dahil değildir.” Selçuk mutfağa koştu, televizyonun kumandasından iki pil söktü ve geri geldi.

“Televizyon artık açılmayacak,” dedi.

“İyi,” dedi Reyhan.

Sonra durdular. Gülmeler yavaş yavaş dindi. Aralarında iki küçük, pürüzsüz, sessizce titreyen nesne vardı ve ikisi de birdenbire ne yapacaklarını bilemediler. Selçuk elini uzattı, Reyhan’ın elini tuttu. “Bir kural koyalım,” dedi. “Hoşuna gitmeyen bir şey olursa söylersin. Ben de söylerim. Utanmak yok. Bu gece ikimiz de ilk kez bir şey deniyoruz.”

Reyhan onun elini sıktı. Sonra, sesini alçaltarak, üç aydır kendine bile söyleyemediği şeyi söyledi: yorgunluğun bir bahane olduğunu, asıl korkusunun ona bir şey istediğini söylerse Selçuk’un yüzünde bir şaşkınlık, belki bir kırgınlık görmek olduğunu. “On altı yıl sonra yeni bir şey istemek,” dedi, “eskisini beğenmemek gibi geliyor insana.” Selçuk başını iki yana salladı. “Bir tekneye yeni bir yelken takınca eski tekneyi beğenmemiş olmazsın,” dedi. “Onu daha uzağa götürmek istersin.”

“Bir kural daha,” dedi Reyhan. “Kumandayı ben tutuyorum.”

Selçuk güldü, sonra güldüğünü unuttu, çünkü Reyhan onu öpmüştü. On altı yıldır öptüğü dudaklar, ama sanki ilk kez. Selçuk’un elleri, tekne kaburgalarını rendelemekten nasırlanmış elleri, Reyhan’ın beline kaydı; Reyhan onun omuzlarındaki talaş kokusunu, banyodan sonra bile kalan o kokuyu içine çekti. Gece lambası yanıyordu. Kumanda Reyhan’ın avucundaydı; bir düğmeye bastı, küçük, sessiz bir uğultu başladı, ikisi de yine güldü ama bu kez gülüşleri nefes nefeseydi. Selçuk onun kulağına “Bu nasıl?” diye fısıldadı. Reyhan “Devam,” dedi, sonra “Evet,” dedi, sonra hiçbir şey söylemedi. Kıyıköy’ün dar sokaklarında bir motorlu sandal limana dönüyor, Pabuçdere’nin sesi açık pencereden içeri giriyordu. Reyhan uzanıp gece lambasını söndürdü. Karanlıkta yalnızca kumandanın küçük kırmızı ışığı yanıyordu ve kimin elinde olduğu, gece ilerledikçe, artık hiç önemli değildi.

Sabah kahvaltıda ikisi de birbirinin yüzüne bakamadı ve bakamadıkları için güldüler. Selçuk çayı iki kez taşırdı. Reyhan peynirin yanına reçel yerine bal koydu, sonra fark edip yine güldü. Televizyonun kumandası masanın kenarında, kapağı açık, pilsiz duruyordu; hiçbiri onu yerine takmaya kalkmadı.

Selçuk o gün tersaneye her zamankinden geç gitti. Akşam döndüğünde elinde bir oyma bıçağı vardı. Sandığın kapağının iç yüzüne, on altı yıl önce kazıdığı düğün tarihinin hemen altına, ikinci bir tarih kazıdı; yanına da küçük bir pil.

Ertesi ay Reyhan, restoranın menüsüne yeni bir tatlı ekleyecek; adını yalnızca Selçuk anlayacak ve her sipariş edildiğinde mutfakta ikisi birden gülecek.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Kumanda Bu Gece Bir Piyanistin Elinde 6 dk okuma · Okumaya başla →