Eski Datça’da Badem Kâğıdına Yazılmış Beş Kural

Kurallar, Datça çarşısındaki bir aktarın verdiği badem kesesinin kâğıdına yazılmıştı; Emre kurşun kalemle yazmış, Seda her maddenin altını kendi eliyle çizmişti. Kırk dört yaşındaki Emre ile otuz dokuz yaşındaki Seda on iki yıldır evliydi ve bu cuckold fantazisini tam bir yıl boyunca konuşmuşlardı: önce şakayla, sonra gece yarısı mutfakta fısıltıyla, en sonunda da bir terapistin odasında, iki koltuk arasında, hiç kızarmadan.

Fantazi Emre’nindi. İlk kez söylediğinde sesi titremişti, Seda’nın yüzüne bakamamıştı. Seda’nın ilk tepkisi sessizlikti; ikincisi bir soruydu: “Bunu neden istiyorsun?” Emre’nin cevabı, ikisini de şaşırtmıştı: “Çünkü seni bir başkasının gözünden görmek istiyorum. Ne kadar güzel olduğunu unuttuğumu düşünüyorum.” Seda o gece hiçbir şey söylememiş, ama ertesi sabah kahvaltıda, ekmeğe bal sürerken “Konuşalım,” demişti. “Ama her şeyi. Her ayrıntıyı.”

Beş madde ve bir kelime

Eski Datça’daki taş evi bir haftalığına kiralamışlardı. Begonvillerin sarktığı dar sokaklar akşamüstü boşalıyor, taş duvarlar gün boyu topladıkları sıcağı geceye bırakıyordu. Seda kâğıdı mutfak masasının üstüne yaydı ve maddeleri bir kez daha yüksek sesle okudu.

“Bir: Emre odada, pencerenin önündeki sandalyede. İki: Her şeye Seda karar verir; ne zaman, nasıl, ne kadar. Üç: Güvenli kelime ‘Reşadiye’. Kim söylerse söylesin, her şey o an durur. Dört: Bora gün doğmadan gider. Beş: Sabah kahvaltıyı ikimiz yaparız, yalnız ikimiz.”

Bora Tekin kırk iki yaşındaydı. Onu Seda seçmişti; Knidos yolundaki bir tekne atölyesinde, ahşap güverteleri elleriyle zımparalayan sakin, iri, az konuşan bir adamdı. Üç kez birlikte yemek yemişlerdi, üçü de Emre’nin yanında. Dördüncü buluşmada Seda ona kâğıdı göstermiş, Bora maddeleri okuduktan sonra uzun süre susmuş, sonra yalnızca “Ben de bir şey ekleyebilir miyim?” diye sormuştu. “Kelimeyi ben de söyleyebilir miyim? Bir şey yanlış gidiyorsa, sizin fark etmediğiniz bir şeyi ben fark edersem?”

Seda bu soruya o kadar şaşırmıştı ki üçüncü maddeye “kim söylerse söylesin” kısmını o akşam eklemişti.

Akşamüstü, güneş Hızırşah tepesinin ardına inerken ikisi terasta oturdu. Seda, Emre’nin elini avucuna aldı ve parmaklarını tek tek saydı, çiftlerin bazen sinirlerini yatıştırmak için yaptığı o anlamsız oyun gibi. “Korkuyor musun?” diye sordu.

“Evet,” dedi Emre. “Ama korktuğum şey senin değil, benim. Kendi yüzümü göreceğim diye korkuyorum. Ya beklediğim adam değilsem?”

“O zaman kelimeyi söylersin,” dedi Seda. “Ben de söylerim. Ve oturup kahve içeriz, Bora’yı yolcu ederiz, bunu da bir yıl konuştuğumuz her şey gibi konuşuruz. Biz bu konuda kimseye borçlu değiliz, Emre. Birbirimize bile. Yalnızca dürüstlüğe.”

Emre onun elini dudaklarına götürdü. Bileğinde, kokusunu her zaman sevdiği o yerde bir süre bekledi. Sonra kalkıp mumları yaktı, sandalyeyi pencerenin önüne taşıdı ve bir yıl önce adını bile koyamadığı bir isteğin, şimdi bir odanın içinde yer kapladığını izledi.

Saat dokuzu geçerken kapı çalındı. Emre açtı. Bora eşikte, elinde bir şişe ev şarabı ve bir avuç sıcak badem, biraz mahcup duruyordu. “Hâlâ istiyor musunuz?” dedi ilk iş. “Hayır derseniz şarabı bırakır giderim. Hiçbir şey sormam.”

Emre, Seda’ya baktı. Seda başını salladı. Emre kenara çekildi. “İçeri gel,” dedi; sesi, kendi kulağına bile beklediğinden daha sakin geldi.

Pencerenin önündeki sandalye

Oda, yalnızca iki mumla aydınlanıyordu. Taş duvarlarda gölgeler büyüyüp küçülüyor, açık pencereden içeriye yasemin kokusu ve uzaktan bir gece kuşunun tekdüze ötüşü giriyordu. Emre sandalyeye oturdu, ellerini dizlerinin üstüne koydu. Kalbi göğsünün içinde bir yumruk gibi atıyordu.

Seda, Bora’nın önünde durdu. Ona dokunmadan önce dönüp kocasına baktı; uzun, sorgulayan bir bakış. Emre gözlerini kaçırmadı. Hafifçe gülümsedi. Ve Seda o gülümsemede, bir yıl boyunca konuştukları her şeyin, bütün korkuların, bütün sınırların, bir köprü gibi gerildiğini gördü.

Bora onu öptüğünde Emre nefesini tuttu. Kıskançlık, beklediği gibi, bir dalga gibi geldi; sıcak, keskin, göğsünün tam ortasına. Ama hemen arkasından başka bir şey geldi: hayranlık. Seda’nın başını nasıl geriye attığını, parmaklarının Bora’nın ensesinde nasıl kıvrıldığını, mum ışığında boynunun nasıl parladığını görüyordu. On iki yıldır her gün gördüğü kadını, ilk kez görüyormuş gibi.

Seda bir an durdu, Bora’nın göğsüne elini koyup onu hafifçe uzaklaştırdı, sonra Emre’ye döndü. “İyi misin?”

“İyiyim,” dedi Emre. Sesi kısıktı. “Devam et. Lütfen.”

Seda’nın elbisesinin askısı omzundan kaydı. Bora’nın elleri belini buldu, yavaş, sabırlı, bir ahşabın damarını okur gibi. Seda’nın nefesi hızlandı; odanın içinde yalnızca o nefes, mumların çıtırtısı ve gece kuşunun sesi vardı. Emre ellerinin titrediğini fark etti ve onları birbirine kenetledi.

Sonra, tam o anda, hiç beklemedikleri bir şey oldu.

“Reşadiye,” dedi Bora.

Kelimeyi kim söyledi?

Her şey durdu. Seda gözlerini açtı, şaşkınlıkla geri çekildi. Emre sandalyesinde doğruldu. Bora iki adım geriledi, ellerini havaya kaldırdı, sonra yavaşça Emre’ye döndü.

“Özür dilerim,” dedi. “Ama yüzüne baktım. Bir an… bir an kaybolmuş gibiydin. Bir şey yanlış gidiyorsa, şimdi söylemenin zamanı.”

Emre bir süre konuşamadı. Sonra, kendisini de şaşırtan bir şey yaptı: güldü. Kısa, kırık, ama gerçek bir kahkaha. “Kaybolmuştum,” dedi. “Haklısın. Ama korkudan değil.” Ayağa kalktı, Seda’nın yanına gitti, onun yüzünü iki elinin arasına aldı. “Seni hiç bu kadar güzel görmemiştim. On iki yılda bir kez bile. Kaybolduğum yer buydu.”

Seda’nın gözleri doldu. “Devam etmek istiyor musun? Gerçekten?”

“İstiyorum. Ama önce bir şey.” Emre eğildi, karısını öptü; uzun, yavaş, bir yeminin tekrarlanması gibi. Sonra sandalyesine döndü, oturdu ve Bora’ya başıyla işaret etti. “Teşekkür ederim. Kelimeyi söylediğin için. Kuralı en iyi sen anlamışsın.”

Bora, bu kez Seda’ya değil, Emre’ye bakarak başını salladı. Seda onun elini tuttu ve mumlardan birini üfledi. Kalan tek mumun ışığında üç gölge duvara düştü: ikisi yakın, biri pencerenin önünde, ama hepsi aynı ışığın içinde. Gece kuşu ötmeyi bıraktı; oda, nefeslerin ve fısıltıların ritmine teslim oldu ve son mum, kendi kendine sönene kadar kimse bir daha o kelimeyi söylemedi.

Bora, dördüncü maddeye uygun olarak gün ağarmadan gitti. Kapıdan çıkmadan önce Emre’nin elini sıktı; iki adam arasında hiçbir söz geçmedi, ama o el sıkışmada bir teşekkür, bir sınır ve bir saygı vardı. Kapıyı sessizce kapattı. Seda, çarşafa sarınıp pencereye yürüdü ve sokağın sonunda kaybolan silueti izledi. Sonra dönüp sandalyede uyuyakalmış kocasının yanına diz çöktü, başını onun dizine koydu ve ilk ışık taş duvarlara vurana kadar öyle kaldı.

Sabah, beşinci madde gereği, Emre ile Seda kahvaltıyı terasta, yalnız ikisi yaptı. Badem ezmesi, domates, kekikli zeytin. Uzun süre konuşmadılar. Sonra Seda kâğıdı katlayıp cebine koydu.

“Bir daha yapar mıyız?” diye sordu.

“Bilmiyorum,” dedi Emre. “Ama artık bildiğim bir şey var.” Çayından bir yudum aldı, karısının güneşte parlayan omzuna baktı. “Güvenli kelime yalnızca durmak için değilmiş. Bazen, birinin sana gerçekten baktığını anlamak için söylenirmiş.”

Bora'nın ertesi sabah kapıya bıraktığı badem kesesinin içinde, kuralların arkasına yazılmış altıncı bir madde var.

Sıradaki hikaye · Bunu seveceksin Ayva Dediği An: Talas’ta Dört Kurallı Bir Gece 6 dk okuma · Okumaya başla →